Over kleine beer, kabouters en dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt

Beer

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt.

Dit is de titel van een bekend boek van Haemin Sumin, een boeddhistische monnik. En is het niet zo dat je eigenlijk altijd de meest kostbare dingen pas opmerkt als je er de tijd voor neemt? Toen ik onlangs in mijn ouderlijk huis een paar kinderboekjes over kleine beer vond, was ik weer even dat kleine meisje. Ik vond dit soort plaatjesboeken en verhaaltjes geweldig.

Kleine beer is een bruin beertje dat samen met zijn ouders en allerlei andere dieren in een bos woont. De tekeningen in de boekjes prikkelen je fantasie.

Ook komt er een kabouter in het verhaal voor, en welk kind van mijn generatie groeide niet op met Pinkeltje en hoe leuk was het niet om je in die wereld te verliezen?

Mijn oma was lerares en kon levendig vertellen, ik vond het prachtig wanneer ze vertelde hoe er in de holtes van bomen kabouters leefden. En het klonk ook zo logisch, natuurlijk zijn er andere levende wezens behalve wij. Ook al zien we ze niet. En dat dieren praten vindt ook ieder kind vanzelfsprekend. Ik heb nog nooit gehoord dat een kind tijdens het voorlezen zei; ‘Dat kan helemaal niet!’

Kabouter

Als kind fantaseerde ik ook over wat er allemaal leefde in een bos. Dieren natuurlijk, maar misschien ook wel kabouters en elfjes. Als ik naar een bos kijk, vind ik het een fascinerende gedachte dat er een hele leefwereld is die wij niet zien. Wij zien en horen de vogels, misschien eens sporadisch een wild dier, maar wat leeft er daar allemaal niet waar wij geen weet van hebben? En wat denk je van diep in de zee, in die enorme oceanen, we zien en weten zoveel niet.

Als we ouder worden eist de maatschappij dat we ons verstandig gedragen, dat we alles beredeneren en wetenschappelijk onderbouwen. We zitten continu in ons hoofd, denken over alles na en analiseren elk detail. En dat wat wij niet kunnen zien en begrijpen ontkennen we. We doen zo vreselijk ons best om alles te verklaren, dat we ons gevoel en intuïtie dreigen kwijt te raken. Is dat niet vreselijk zonde, en een groot gemis?

Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens, ieder levend wezen een intuïtie heeft. Een zesde zintuig. Met de tegenwoordige techniek hoeven we steeds minder zelf na te denken en lijken we rijker, maar worden we niet mentaal armer?

Omdat mijn leefwereld al zoveel jaar door ziekte vrij beperkt is en ik daardoor de afgelopen vijftien jaar grotendeels op bed doorbracht , sta ik anders in het leven dat de meeste mensen in mijn omgeving. Ik heb door mijn slechte gezondheid bijna alles moeten opgeven wat voor anderen van grote betekenis is, zoals werk, sociale contacten, uitgaan en vakanties, hobby’s, mijn toekomstdromen. Loslaten lijkt mijn levensthema te zijn.

Daardoor filosofeer ik vaak over het leven, merk ik kleine details op, en kan ik intens genieten van kleine geluksmomentjes zoals het witte duifje dat iedere middag graan komt eten. Ik voel wezenlijk contact met haar.  Ze is sinds een jaar of vier dagelijks in onze tuin te vinden, toeval? Ik heb opgezocht wat een witte duif betekent, een teken van boven? Ach, misschien is het onzin en misschien ook niet. Ik weet alleen dat er meer is dan wij kunnen waarnemen. Niet alles kun je met je verstand verklaren. En onze zintuigen zijn ook veel te beperkt om alles op te kunnen merken en verklaren. In de tuin raap ik vertederd een paar kleine witte veertjes op, en bewaar ze.

En waarom zou deze planeet de enige zijn waar leven is? Waarom zouden wij meer emoties hebben dan een ander diersoort? Is dat niet arrogant om te denken? Omdat wij dieren niet begrijpen, omdat we hun taal niet spreken?  Is dat niet eerder onze tekortkoming? Mijn ervaring is dat dieren wel degelijk uitgebreid, ook met ons, communiceren en over een grote intelligentie beschikken. Als je je maar openstelt, er de tijd voor neemt. Heb je weleens echt de moeite genomen om wezenlijk contact te maken met een dier? En dan bedoel ik niet de kat aaien of de hond uitlaten. Nee, ik bedoel echt de tijd nemen en je verdiepen in zijn belevingswereld. Tot in zijn ziel doordringen. Het geeft je zoiets kostbaars, zo’n verrijking van je leven, wat onbetaalbaar is.

Er is zoveel dat wij niet kunnen waarnemen of begrijpen. Maar we kunnen ons wel openstellen voor dat wat we niet zo snel opmerken of alleen zien als we er de tijd voor nemen.

Stiekem kijk ik toch altijd even in zo’n holle boom. Je weet maar nooit.

Liefs,

Eveline💚

2 gedachten over “Over kleine beer, kabouters en dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s