Herfst

Herfst smal2017-10-18 17.51.03 HDR

Voor mij loopt iemand van de gemeente met een grote bladblazer. Het maakt een oorverdovend kabaal in het verder stille stadsparkje. De man loopt met gehoorbeschermers op stoïcijns voor mij uit. Met grote zijwaartse zwaaibewegingen blaast hij de bladeren opzij, achter hem waaien de wervelende bladeren net zo makkelijk weer het pad op. Ik sla een zijpad in en langzaam verstompt de herrie.

Terwijl ik verder loop hoor ik boven mij een enorme zwerm spreeuwen. Ik kijk omhoog en zie een prachtig schouwspel van grillige golfbewegingen. Zonder choreografie dansen ze als een geheel in de lucht, hoe ze dat voor elkaar krijgen is mij een raadsel. Het is een bijzonder fenomeen in dit jaargetij.

Spreeuwen zijn slim, bovendien hebben ze gevoel voor humor.  Er woont op station Rotterdam Centraal een grote spreeuwenfamilie, die er een vermakelijke hobby op nahoudt. Ze kunnen perfect geluiden imiteren, zoals die van een aankomende trein. Met als gevolg dat wachtende reizigers, starend naar hun mobiel, bij het horen van dit geluid automatisch naar de rand van het perron lopen. Daar aangekomen kijken ze verward op, daarna verbaasd opzij en om zich heen. Vragend kijken ze elkaar aan. Waar blijft de trein? Ik stel me zo voor dat de spreeuwenfamilie van een afstandje toekijkt en de grootste lol heeft.

Wanneer ik thuiskom is het eerste wat ik doe een kop thee zetten. Ik houd van de herfst, van de wind, de regen die tegen het raam klettert, de mooie zonnige dagen die niet meer zo warm zijn, van paddenstoelen, verkleurd blad, de geur van natte aarde. De warme kleuren, dikke truien en pantoffels weer uit de kast, de verwarming aan.

blog1

Het is zo lang prachtig weer geweest, we zijn verwend met al die zon. Toch wordt het ’s avonds frisser, de dagen korter en weldra zal het herfstweer zijn intreden doen. De verschillende jaargetijden vind ik mooi, juist de afwisseling is zo bijzonder aan ons klimaat. Het is de kunst om mee te bewegen.

Het is net of de natuur je uitnodigt om nu eindelijk tot rust te komen. De natuur heeft een perfect gevoel voor timing. De schreeuwerige drukte van de zomer is voorbij, we keren langzaam naar binnen. Letterlijk en figuurlijk. De vruchten plukken en overbodige ballast loslaten. Vraag je eens af wat jouw oogst is van afgelopen zomer. Snuif buiten de frisse najaarslucht op.

Een boom laat zijn bladeren gaan zodat hij in het voorjaar weer uitbundig kan groeien en bloeien. Afscheid nemen om ruimte te maken voor nieuwe creaties, nieuw leven. We zouden het voorbeeld van die boom moeten volgen, vertrouwen hebben, maar we houden ons vaak verkrampt vast aan het oude. Angst voor verandering. Maar als die boom zijn blad niet loslaat, kan hij niet groeien. Wat als we de natuur volgen? Laat maar los, laat maar vallen. In vertrouwen meebuigen met de wind en als een blad daar heenwaaien waar het leven je brengt. Ieder op zijn eigen tijd, zijn eigen veranderingsproces volgend. Een boom neemt daar de tijd voor, doet dat in fases. Die ruimte hebben wij ook nodig, om te kunnen groeien als mens, dus pak een kop thee, warme chocolademelk, neem pauze, verstil. Een beetje mijmerend staren naar het vlammetje van een brandende kaars of naar de open haard. Stel jezelf in die stilte de juiste vragen, en je krijgt antwoord. Een fijne herfst.

Liefs,

Eveline 💚

8 gedachten over “Herfst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s