Het verhaal van Roos

IMG00013

Het was op zo’n gure regenachtige najaarsdag dat Roosje in ons leven kwam.  Het plensde dagenlang, er leek maar geen eind aan te komen. Ik liep buiten met mijn hondjes en zag weer, de laatste week steeds op verschillende tijden, een kat  in de regen naast het bushokje zitten. Of ze liep daar in de buurt rond de flats. Ze zag er mager en slecht uit. Ik besloot in de buurt wat rond te vragen. ‘Ach ja zielig he?’, zeiden een paar oudere bewoners uit een van de flats, ‘ze loopt hier sinds een paar maanden en ze werd zo mager dat ze letterlijk omviel en in elkaar zakte. We zijn toen maar eten neer gaan zetten.’ ‘Kwam niemand dan op het idee om de dierenambulance te bellen?’, vroeg ik. ‘Nee, want die asiels zitten in de zomermaanden zo vol, dan krijgt ze gelijk een spuitje!’ , antwoordde een van de dames stellig. Wat gefrustreerd ging ik een paar dagen lang bij alles en iedereen in die buurt langs, maar niemand wist van wie ze was. Ik kon er ’s nachts niet van slapen en stond voor het raam naar buiten te turen, waar zou ze nu zijn? De volgende ochtend plensde het weer, ik liep langs het bushokje en zag haar mauwend zitten in de stromende regen. Later hoorde ik dat ze daar weleens een boterham kreeg van een pauzerende buschauffeur. Ik kon het niet meer aanzien en belde een vriendin voor hulp. Gewapend met motorhandschoenen en handdoeken gingen we naar haar op zoek, je weet tenslotte nooit hoe een zieke en verzwakte kat reageert als je die oppakt en in een vervoersmandje wil doen. En laten ontsnappen zou echt zonde zijn, dan lukt het misschien niet meer om haar te pakken. Nee, het moest in 1 x goed gaan. Wij op pad. We hadden een strategie bedacht om haar te kunnen vangen. Maar wat schetste onze verbazing? Ik riep haar en omdat ik haar niet meteen zag, ging ik op mijn hurken zitten.  Ze zag me, kwam uit de bosjes op mij afgelopen en ging zo het mandje in! Ze was zo moe dat ze volgens mij dacht dat alles beter was dan nog langer buiten in de kou te moeten overleven. We hadden nog een kat en daarom vertoefde ze voorlopig in een apart kamertje. Een soort ziekenboegje, voorzien van alles wat ze nodig had. Maar ze had niet veel nodig, alles waar ze naar verlangde was een warm en veilig plekje om bij te komen. Een warm mandje, een kattenbak en eten en drinken. De eerste weken at en sliep ze alleen maar. Ze was helemaal op.

De dierenarts zei dat ze daardoor ook zo weinig reageerde, ze lag hele dagen opgekruld in haar mandje in diepe slaap. Behalve als ze iets hoorde dat ze kon associëren met eten, dan was ze meteen wakker. Langzaam kwam ze bij en beseften wij wat het lot ons had gebracht. Een van de liefste katten die je je kunt indenken. Alle instanties waren natuurlijk op de hoogte gebracht, maar er was niemand die haar miste. Ze was ook niet gechipt en niet “geholpen”.  Peter was in eerste instantie niet zo enthousiast om weer een kat erbij te nemen. Het duurde echter niet lang of hij hield ook van haar. Ik weet nog goed dat na maanden de telefoon ging, Amivedi, hij nam op en trok even wit weg. Er was een kat vermist die op Roos leek. Het bleek tijdens het gesprek toch niet om Roos te gaan, en ze kon gelukkig bij ons blijven. Ze wende snel aan de andere kat en de honden, en hoorde er in korte tijd helemaal bij.

Inmiddels zijn we vele jaren verder en is Roos overleden, triest genoeg door een tumor in haar mond, die niet operabel was. Ze kon dus steeds slechter eten, terwijl ze zo verzot was op eten. Die obsessie voor eten is altijd gebleven, de koelkastdeur open, een krakend zakje, een pak rijst dat ze hoorde, zodra ze iets hoorde wat maar op eten leek stond ze naast je. Ze at alles, pakte soms met twee voorpootjes je hand vast en trok die naar zich toe, wanneer ze dacht dat je iets lekkers had. Haar bijnaam werd dan ook “Dikkiedik”, hoewel we haar gewicht in de gaten hielden zodat ze niet te dik zou worden. Ze was ook wat gedrongen van bouw, wat ik vaak als excuus gebruikte. Maar wie kon haar deze drang naar eten kwalijk nemen, ze heeft buiten zo moeten knokken om te overleven en aan eten te komen.

Ik denk nog vaak aan Roos, zeker in deze tijd van het jaar. En aan al die katten, die niet worden opgevangen, die buiten moeten zien te overleven. Roos heeft ook nooit meer naar buiten verlangd, ze zat soms in de afgezette achtertuin bij mooi weer even in het zonnetje, maar een hard geluid of een toeterende auto was genoeg om snel naar binnen te gaan en op je schoot te kruipen. Ook was ze een zogenoemde hangkat, ze hing graag als een warm bontje in je nek, of ze lag op schoot met haar pootjes te trappelen. Soms zat ze op een regenachtige dag naar buiten te kijken, en vroeg ik mij af of ze terugdacht aan haar zwerversbestaan.

IMG_0912.jpg

Dit verhaal van Roosje is hopelijk een stimulans voor anderen om eens in een asiel of bij een zwerfkattenopvang, zoals bijvoorbeeld https://www.zwerfkattenrijnmond.nl, te kijken naar een kat, en op straat om je heen te kijken of je zwervertjes ziet. Roos was waarschijnlijk buiten gezet tijdens de zomervakantie, ik vermoed dat ze uit een van de nabijgelegen flats kwam.

Nog altijd gebeurt het dat dieren buiten worden gezet omdat de eigenaars op vakantie gaan, zomer en winter, of om een andere reden hun huisdier kwijt willen. Zeker nu het weer omslaat vraag ik jullie om goed om je heen te kijken, misschien heeft een dier je hulp nodig. Er kan zomaar iets moois op je pad komen.

Liefs,

Eveline 💚

Herfst

Herfst smal2017-10-18 17.51.03 HDR

Voor mij loopt iemand van de gemeente met een grote bladblazer. Het maakt een oorverdovend kabaal in het verder stille stadsparkje. De man loopt met gehoorbeschermers op stoïcijns voor mij uit. Met grote zijwaartse zwaaibewegingen blaast hij de bladeren opzij, achter hem waaien de wervelende bladeren net zo makkelijk weer het pad op. Ik sla een zijpad in en langzaam verstompt de herrie.

Terwijl ik verder loop hoor ik boven mij een enorme zwerm spreeuwen. Ik kijk omhoog en zie een prachtig schouwspel van grillige golfbewegingen. Zonder choreografie dansen ze als een geheel in de lucht, hoe ze dat voor elkaar krijgen is mij een raadsel. Het is een bijzonder fenomeen in dit jaargetij.

Spreeuwen zijn slim, bovendien hebben ze gevoel voor humor.  Er woont op station Rotterdam Centraal een grote spreeuwenfamilie, die er een vermakelijke hobby op nahoudt. Ze kunnen perfect geluiden imiteren, zoals die van een aankomende trein. Met als gevolg dat wachtende reizigers, starend naar hun mobiel, bij het horen van dit geluid automatisch naar de rand van het perron lopen. Daar aangekomen kijken ze verward op, daarna verbaasd opzij en om zich heen. Vragend kijken ze elkaar aan. Waar blijft de trein? Ik stel me zo voor dat de spreeuwenfamilie van een afstandje toekijkt en de grootste lol heeft.

Wanneer ik thuiskom is het eerste wat ik doe een kop thee zetten. Ik houd van de herfst, van de wind, de regen die tegen het raam klettert, de mooie zonnige dagen die niet meer zo warm zijn, van paddenstoelen, verkleurd blad, de geur van natte aarde. De warme kleuren, dikke truien en pantoffels weer uit de kast, de verwarming aan.

blog1

Het is zo lang prachtig weer geweest, we zijn verwend met al die zon. Toch wordt het ’s avonds frisser, de dagen korter en weldra zal het herfstweer zijn intreden doen. De verschillende jaargetijden vind ik mooi, juist de afwisseling is zo bijzonder aan ons klimaat. Het is de kunst om mee te bewegen.

Het is net of de natuur je uitnodigt om nu eindelijk tot rust te komen. De natuur heeft een perfect gevoel voor timing. De schreeuwerige drukte van de zomer is voorbij, we keren langzaam naar binnen. Letterlijk en figuurlijk. De vruchten plukken en overbodige ballast loslaten. Vraag je eens af wat jouw oogst is van afgelopen zomer. Snuif buiten de frisse najaarslucht op.

Een boom laat zijn bladeren gaan zodat hij in het voorjaar weer uitbundig kan groeien en bloeien. Afscheid nemen om ruimte te maken voor nieuwe creaties, nieuw leven. We zouden het voorbeeld van die boom moeten volgen, vertrouwen hebben, maar we houden ons vaak verkrampt vast aan het oude. Angst voor verandering. Maar als die boom zijn blad niet loslaat, kan hij niet groeien. Wat als we de natuur volgen? Laat maar los, laat maar vallen. In vertrouwen meebuigen met de wind en als een blad daar heenwaaien waar het leven je brengt. Ieder op zijn eigen tijd, zijn eigen veranderingsproces volgend. Een boom neemt daar de tijd voor, doet dat in fases. Die ruimte hebben wij ook nodig, om te kunnen groeien als mens, dus pak een kop thee, warme chocolademelk, neem pauze, verstil. Een beetje mijmerend staren naar het vlammetje van een brandende kaars of naar de open haard. Stel jezelf in die stilte de juiste vragen, en je krijgt antwoord. Een fijne herfst.

Liefs,

Eveline 💚

Van A naar B

Scootmobiel 2.jpg

In deze blog wil ik met jullie van gedachten wisselen over de vervoersmiddelen die een rol hebben gespeeld in je leven. Welke herinneringen komen er naar boven?

Herinner je nog je eerste fiets? Daarop volgde vaak een brommer, scooter en later een motor of auto. En heb je ook ervaren dat ze bepaalde periodes van je leven kenmerken? Je eerste vriendje op de brommer, de eerste kus wellicht. En na lang sparen je eerste auto, dat was wat he?! Wat een vrijheid gaf dat. Dat waren mijlpalen in je leven. Niet alleen om het specifieke vervoersmiddel, maar om wat het met je leven deed. Waar het voor stond. Vrijheid, meedoen, in beweging blijven, dingen ondernemen.

Het loopt parallel met je leven, met de nodige hoogte en dieptepunten. Je motor viel stil, of je auto crashte en misschien ook je relatie. Van je heerlijk stoere motor of auto schakelde je over naar een veiligere functionele gezinsauto. Na een scheiding of relatiebreuk wissel je meestal ook weer van auto. Met zo’n nieuwe auto begin je aan een nieuwe fase. Je gaat bijvoorbeeld daten, je krijgt misschien wel een nieuwe liefde. Of je doet plots weer alles op de fiets.

Wanneer je ouder wordt ga je weer inleveren. Eerst stap je over op een kleinere auto, een elektrische fiets.  Als een cirkel kom je terug bij aangepaste hulpmiddelen, zoals een fiets met zijwieltjes of een looprek. Misschien ook een rolstoel. En ook dan kenmerken ze een periode uit je leven.

Door mijn ziekte viel ik halverwege de rit stil en er viel daardoor ook een hiaat in de normale reeks vervoersmiddelen. Ik voelde me als een klein hulpeloos kind weer volledig afhankelijk van anderen.

Een elektrische rolstoel werd mijn uitdaging. Met een enorme weerzin ging ik ermee oefenen. Tot ik er langzaam aan wende en ontdekte en ook durfde toe te geven wat een vrijheid die rolstoel mij gaf, hoe fijn het was dat ik Tessa weer zelf uit kon laten. Vanuit de rolstoel stapte ik tien jaar later over naar de scootmobiel, en mijn leven veranderde mee. Weer een mijlpaal, wat was ik opgelucht. Dat stigma wat aan die elektrische rolstoel plakt, liet ik graag achter me. De duwrolstoel bleef, en heb ik nog altijd nodig voor de lange stukken. Ik houd nog altijd vast aan een opwaartse lijn, want door dat grote gat, dat hiaat heb ik nog wat van het leven tegoed he?! Ik ben nog niet klaar, ik heb zoveel jaren met pech aan de kant van de weg gestaan. Er is nog een hele wereld om te ontdekken.

Voorzichtig stapte ik na jaren oefenen van mijn hometrainer over op een gewone fiets. Dat was een mega grote stap. Het fietsen heb ik ook langzaam opgebouwd met een stopwatch op m’n arm. Nu gebruik ik de fiets zelfs soms voor een kleine stukje waar hij voor bedoeld is, als vervoersmiddel. Hoewel dat nog moeilijk valt te combineren, het is vaak nog teveel.

Mijn blik richt ik op de toekomst, ik zal niet alles kunnen wat gezonde mensen doen, maar voldoende om, met aanpassingen, weer iets te kunnen ondernemen.

Mens tussen andere mensen. Meedoen. Vooruitkomen. Met kleine stapjes tegelijk. Van A naar B.

Mijn hoogtepunt was absoluut het inruilen van de elektrische rolstoel voor de scootmobiel, vooral om de periode uit mijn leven waar de elektrische rolstoel aan gekoppeld was achter me te laten. En toch werd ik wat melancholisch toen hij werd opgehaald. Gek eigenlijk, maar ik heb er ook zoveel mooie momenten met Tessa mee beleefd. Tessa was vergroeid met dat ding, week nooit van mijn zijde.

Rolstoel en Tessa klein

Soms ruil je je vervoersmiddel in voor een nieuwe, maar vind je het ook moeilijk om je trouwe oude fiets of auto achter te laten. Ik weet nog dat we een splinternieuwe auto kochten en ik bij het wegrijden achterom keek naar onze oude auto, met een vreemd soort schuldgevoel. Alsof ik verraad pleegde toen we in zijn opvolger blij naar huis reden.

Heb jij hoogtepunten of dieptepunten in je leven, die gelinkt aan een vervoersmiddel, of heb je een mooie herinnering aan een van je vervoersmiddelen? Dat speciale autootje, misschien die ene fiets of eerste vakantie op je motor?

Liefs,

Eveline 💚

Buiten de gebaande paden

gebaande paden

Tussen mijn papieren vond ik notities van een lezing van dr. Henk Fransen. Het was om meerdere redenen een bijzondere avond, een daarvan was de locatie. Als je ooit in de gelegenheid bent, raad ik je aan om “Op Hodenpijl” in Schipluiden eens te bezoeken. Het schijnt overdag en zeker in de zomermaanden ook erg mooi te zijn, ik was er afgelopen winter een paar keer ‘s avonds om een lezing bij te wonen.

Als je mij volgt weet je inmiddels dat ik een holistische visie heb op gezondheid, en weet je ook dat dat een reden heeft. Ik ben chronisch ziek, en was lange tijd vrijwel bedlegerig. Revalidatie in een revalidatiecentrum mislukte, mijn lichaam was volgens deskundigen niet te revalideren. Maar ook al is er geen vastomlijnde therapie, werken reguliere medicijnen niet, geloof me…er zijn vele wegen om te werken aan je herstel.

Het maakt het wel moeilijker. Het is eenzaam pad, een zware opgave, en je omgeving maakt het je vaak onbewust extra moeilijk. Want je past niet in een hokje en daar houden mensen van, van duidelijkheid. Wanneer er geen medicijn, geen simpele therapie, geen vastomlijnd traject, geen wondermiddel beschikbaar is, zul je zelf op zoek moeten naar andere wegen. Er zijn vele manieren om aan herstel te werken, en door alles met elkaar te combineren zijn er wel wonderlijke resultaten te behalen. Ondanks dat mijn lichaam mij steeds weer nieuwe uitdagingen geeft, vind ik dat het wonderbaarlijk goed gaat. Stapje voor stapje, letterlijk, ging ik vooruit. Daardoor merk je het haast niet, maar terugkijkend op die afgelopen bijna vijftien jaar hebben al die kleine stapjes mij verder gebracht dan ik ooit had durven dromen.

Dat lichaam, ziel en mind een zijn is niets nieuws. Dat daarop ingezet zou moeten worden lijkt mij ook logisch. Toch gaapt hier een groot gat in de reguliere medische zorg. Dat betekent dus dat je zelf op zoek moet, en dat heb ik gedaan en ben ik nog steeds mee bezig.

De lezing van Henk Fransen ging hier ook over. Lichaam en geest zijn een. Psychosomatiek is jullie wellicht bekend, dat je geest zich uitdrukt via je lichaam. Maar het werkt ook andersom. Langdurige lichamelijke stress, door ziekte en pijn, tast op den duur je geest en denkvermogen aan.

Het immuunsysteem regelt alles en wordt beïnvloed door emoties. Er bestaan twee hoofdemoties, namelijk angst en liefde. Angstgevoeligheid ontstaat in je jeugd. Wanneer je weinig steun en liefde hebt gehad heb je een grotere kans op ziektes, die gevoed worden door angst. Aan een ziekte gaat een lang proces vooraf, vaak wel tientallen jaren.

En wist je dat ieder orgaan correspondeert met een emotie?

Neem bijvoorbeeld de maag, je verteert voedsel, maar ook ervaringen. Je moet goed kauwen om iets te kunnen verwerken. Dat geldt ook voor je emoties, je moet je er eerst mee verbinden, het doorvoelen, pas daarna kun je iets verteren. Iets om bij stil te staan. Hoe neem je je eten tot je, hoe neem je het leven tot je? Iets kan daardoor als een steen op je maag liggen.

En de lever, die is voor het filteren, ontgiften. Denk aan de spreuk, iets op je lever hebben.

De blaas zorgt voor loslaten, water natuurlijk, maar ook gevoelens. Je kunt het in of ophouden, tot het pijn gaat doen, en je kunt pisnijdig zijn.

De hele spijsvertering is één grote metafoor. Prachtig he?!

Je kunt een bal onder water drukken, net zoals je je gevoelens kunt proberen te onderdrukken of ontkennen. Maar de vraag is, werkt het? Of komt het ergens anders vroeg of laat weer bovendrijven? Ziekte kan weggedrukte pijn zijn, en mentale onbalans kan een lichamelijke oorzaak hebben.

Heling ontstaat wanneer het onbewuste bewust wordt. Wanneer je ontspant en die bal boven komt drijven. Het is de kunst om hem niet met trucs weer weg te moffelen, maar het lef te hebben om je ermee te verbinden. Voel je pijn, kijk het recht aan en voel wat er te voelen valt. Zo ontstaat heling. Het is geen passief iets wat je overkomt, het is hard werken.

Het boeit mij enorm, de holistische kijk op gezondheid, het heeft mij al veel geleerd.

Ik geloof in zelfheling, zoeken wat bij je past en doen wat je aanspreekt en goed voelt.  En daarnaast op zoveel mogelijk verschillende gebieden investeren.

Dus is revalideren consequent hard trainen? Ja!

Is het gezonde voeding en de juiste supplementen? Ook dat!

Is het mindset? Zeker!

Doet yoga, mediatie en zelfonderzoek je gezondheid echt zoveel goed? Absoluut!

Goede begeleiding door deskundigen? Onmisbaar!

Hoe belangrijk is het om de juiste balans te vinden tussen in en ontspanning?

Dit is het belangrijkste wat er is!

Een goede gezondheid is een totaal plaatje. Mijn uitdaging is dagelijks de balans zoeken tussen de strijd met mijn lijf aangaan om grenzen op te rekken en overgave aan dat wat is en het accepteren van mijn grenzen. Mijn discipline is mijn kracht en tegelijkertijd mijn valkuil. Wat is jouw valkuil? Herken je iets in wat ik schrijf?

Ik hoop dat ik in ieder geval wat inspiratie of stof tot nadenken heb kunnen geven.

Tot de volgende blog, bedankt voor het lezen.

Liefs,

Eveline 💚

Over kleine beer, kabouters en dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt

Beer

Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt.

Dit is de titel van een bekend boek van Haemin Sumin, een boeddhistische monnik. En is het niet zo dat je eigenlijk altijd de meest kostbare dingen pas opmerkt als je er de tijd voor neemt? Toen ik onlangs in mijn ouderlijk huis een paar kinderboekjes over kleine beer vond, was ik weer even dat kleine meisje. Ik vond dit soort plaatjesboeken en verhaaltjes geweldig.

Kleine beer is een bruin beertje dat samen met zijn ouders en allerlei andere dieren in een bos woont. De tekeningen in de boekjes prikkelen je fantasie.

Ook komt er een kabouter in het verhaal voor, en welk kind van mijn generatie groeide niet op met Pinkeltje en hoe leuk was het niet om je in die wereld te verliezen?

Mijn oma was lerares en kon levendig vertellen, ik vond het prachtig wanneer ze vertelde hoe er in de holtes van bomen kabouters leefden. En het klonk ook zo logisch, natuurlijk zijn er andere levende wezens behalve wij. Ook al zien we ze niet. En dat dieren praten vindt ook ieder kind vanzelfsprekend. Ik heb nog nooit gehoord dat een kind tijdens het voorlezen zei; ‘Dat kan helemaal niet!’

Kabouter

Als kind fantaseerde ik ook over wat er allemaal leefde in een bos. Dieren natuurlijk, maar misschien ook wel kabouters en elfjes. Als ik naar een bos kijk, vind ik het een fascinerende gedachte dat er een hele leefwereld is die wij niet zien. Wij zien en horen de vogels, misschien eens sporadisch een wild dier, maar wat leeft er daar allemaal niet waar wij geen weet van hebben? En wat denk je van diep in de zee, in die enorme oceanen, we zien en weten zoveel niet.

Als we ouder worden eist de maatschappij dat we ons verstandig gedragen, dat we alles beredeneren en wetenschappelijk onderbouwen. We zitten continu in ons hoofd, denken over alles na en analiseren elk detail. En dat wat wij niet kunnen zien en begrijpen ontkennen we. We doen zo vreselijk ons best om alles te verklaren, dat we ons gevoel en intuïtie dreigen kwijt te raken. Is dat niet vreselijk zonde, en een groot gemis?

Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens, ieder levend wezen een intuïtie heeft. Een zesde zintuig. Met de tegenwoordige techniek hoeven we steeds minder zelf na te denken en lijken we rijker, maar worden we niet mentaal armer?

Omdat mijn leefwereld al zoveel jaar door ziekte vrij beperkt is en ik daardoor de afgelopen vijftien jaar grotendeels op bed doorbracht , sta ik anders in het leven dat de meeste mensen in mijn omgeving. Ik heb door mijn slechte gezondheid bijna alles moeten opgeven wat voor anderen van grote betekenis is, zoals werk, sociale contacten, uitgaan en vakanties, hobby’s, mijn toekomstdromen. Loslaten lijkt mijn levensthema te zijn.

Daardoor filosofeer ik vaak over het leven, merk ik kleine details op, en kan ik intens genieten van kleine geluksmomentjes zoals het witte duifje dat iedere middag graan komt eten. Ik voel wezenlijk contact met haar.  Ze is sinds een jaar of vier dagelijks in onze tuin te vinden, toeval? Ik heb opgezocht wat een witte duif betekent, een teken van boven? Ach, misschien is het onzin en misschien ook niet. Ik weet alleen dat er meer is dan wij kunnen waarnemen. Niet alles kun je met je verstand verklaren. En onze zintuigen zijn ook veel te beperkt om alles op te kunnen merken en verklaren. In de tuin raap ik vertederd een paar kleine witte veertjes op, en bewaar ze.

En waarom zou deze planeet de enige zijn waar leven is? Waarom zouden wij meer emoties hebben dan een ander diersoort? Is dat niet arrogant om te denken? Omdat wij dieren niet begrijpen, omdat we hun taal niet spreken?  Is dat niet eerder onze tekortkoming? Mijn ervaring is dat dieren wel degelijk uitgebreid, ook met ons, communiceren en over een grote intelligentie beschikken. Als je je maar openstelt, er de tijd voor neemt. Heb je weleens echt de moeite genomen om wezenlijk contact te maken met een dier? En dan bedoel ik niet de kat aaien of de hond uitlaten. Nee, ik bedoel echt de tijd nemen en je verdiepen in zijn belevingswereld. Tot in zijn ziel doordringen. Het geeft je zoiets kostbaars, zo’n verrijking van je leven, wat onbetaalbaar is.

Er is zoveel dat wij niet kunnen waarnemen of begrijpen. Maar we kunnen ons wel openstellen voor dat wat we niet zo snel opmerken of alleen zien als we er de tijd voor nemen.

Stiekem kijk ik toch altijd even in zo’n holle boom. Je weet maar nooit.

Liefs,

Eveline💚

Over de juiste keuzes, dilemma’s en je hart volgen.

Right-Wrong

Ik leef plantaardig, en probeer mijn leefomgeving en andere levende wezens zo min mogelijk te schaden. De basisprincipes van het veganisme heb ik omarmd, omdat het direct aansloot bij mijn eigen gevoelens. Het voelde als thuiskomen. Waar ik, net als velen, vroeger dacht dat het misschien een beetje overdreven of zelfs extreem was en met een eitje of kaas eten niets mis kon zijn, bleek het later zo logisch en veel makkelijker en ook weer moeilijker te zijn dan ik dacht.

Hoe zit dat dan? Ik denk dat ieder mens diep in zijn hart vindt dat je een ander geen pijn mag doen. En toch doen we dat continu. Gisteravond kwamen weer de wantoestanden in slachthuizen in het nieuws. Het is goed dat er meer aandacht voor komt. Het kan niet zo doorgaan, het roer moet om, en zo ingewikkeld is dat echt niet. Mijn eetgewoontes aanpassen verliep geleidelijk, langzaam wende ik eraan en ontdekte ik nieuwe dingen. Ik heb mijzelf nooit iets opgelegd of tot iets gedwongen gevoeld, het was een logisch gevolg van meer verdiepen in de materie en daardoor maakte ik vanzelf andere keuzes. Hoe meer ik wist, hoe makkelijker ik alternatieven vond. En het wordt alleen maar steeds makkelijker.

Aan de andere kant was het ook moeilijker dan ik had voorzien. Want eenmaal je realiseren wat een dieren- en mensenleed, alsook milieuschade al die dierlijke producten veroorzaken, hoe vaker mijn hart brak. Dat leed draag ik nu met mij mee. Ik ben mij pijnlijk bewust hoe de aarde en alles wat daarop leeft lijdt onder onze gemakzucht, en onverzadigbare drang naar luxe en welvaart. Ik kan kalfjes niet meer alleen als schattig zien, en van al de lieve dartelende lammetjes weet ik dat ze een nare dood tegemoet gaan. Ik zie de beelden voor me. Onderweg aai ik koeien, zie hoe zachtaardig ze zijn en verontschuldig me, omdat ik mij bewust ben van wat ze te wachten staat en mij hiervoor verantwoordelijk voel en tegelijkertijd onmachtig om er iets tegen te doen.

Mijn onschuld en onwetendheid ben ik voor altijd kwijt. Je kunt lang volhouden dat je van niets weet, maar wanneer eenmaal die schellen van je ogen vallen is het onmogelijk om ze er weer voor te zetten.

Maar daar staat tegenover dat ik mij lichamelijk, mentaal en zelfs spiritueel enorm heb ontwikkeld en de plantaardige leefwijze mij veel positiefs heeft gebracht. Onder andere een betere gezondheid, mijn revalidatie was anders nooit zo succesvol geweest. Het is natuurlijk keihard trainen, en er komt nog veel meer bij kijken, maar voeding speelt zeker een hele belangrijke rol.

Wat lastig is zijn iedere keer die tegenstellingen en dilemma’s, en het geworstel met mijn omgeving. Hoe ver pas ik me aan? De kapper waar ik al mijn halve leven kom de rug toekeren en daardoor op mijn scootmobiel een eind moeten rijden om ergens anders mijn haar te laten verven? Het doet pijn, vooral omdat mensen het niet begrijpen. Hoe leg ik uit dat ik niemand afwijs, niemand wil kwetsen, maar als ik mij maar blijf aanpassen aan iets wat aan mijn geweten knaagt, ik mijzelf verloochen?

Ik kan niet met mijn geweten in het reine komen, als ik weet dat er vreselijke dierproeven worden gedaan voor zoiets onbenulligs als haarverf of cosmetica. Er zijn zoveel alternatieven en die groeien gelukkig met de dag. Veganisme is groeiend en bloeiend, als nooit tevoren. Er is ook geen weg terug, al zetten sommigen verbeten hun hakken in het zand, er worden steeds meer mensen ‘wakker’.

Kon je maar voelen wat ik voel. Kon ik maar anderen hun ogen openen, en vooral hun hart. Ieder houdt vast veel van zijn hond of kat, je zou een dier nooit bewust pijn doen. Maar kun je er wel aan meewerken, dat een ander dat voor jou doet? Kun je je voorstellen, nu ik weet hoe het werkt, dat ik dat niet meer kan?

Ik twijfel over alles, kan zo goed relativeren dat anderen zich eraan ergeren, zoek altijd de middenweg, probeer de lieve vrede te bewaren, vaak ten koste van mijzelf, maar toen ik kennismaakte met deze leefwijze heb ik geen moment getwijfeld en voelde het meteen als de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Voor mijzelf, mijn medemens, alle dieren en de aarde. En weet je, het is nog leuk ook om iedere keer nieuwe dingen te ontdekken. Het is een groot avontuur. En nee, ik mis niets. Sterker nog, ik eet lekkerder en veelzijdiger dan ooit.

Het leven zit vol met het maken van keuzes, die soms moeilijk maar onvermijdelijk zijn, hoe ver je ook buiten je comfortzone moet. Ik weet er alles van, iedere keer als ik ermee wordt geconfronteerd ben ik onzeker. En toch…spring ik in het diepe. Ik neem risico’s, stel me kwetsbaar op, en dat vergt moed. Om ergens voor te gaan, maar ook om iets los te laten. Om mijn beperkingen iedere dag weer onder ogen te komen en daarnaar te leven. Om een boek te schrijven, en te promoten, om mijn leven weer op de rit te krijgen, en van alles aan te gaan wat ik eigenlijk niet durf, en het nemen van grote beslissingen. Waarom? Omdat ik straks op mijn sterfbed niet met spijt wil terugkijken, spijt dat ik niets met mijn leven heb kunnen doen of niet geprobeerd heb om de wereld een beetje mooier achter te laten. Ik doe mijn uiterste best, met de beperkte mogelijkheden die ik heb, om mijn steentje bij te dragen.

En zo zoek ik mijn weg en vind ik langzaam mijzelf terug. Het is een lange zoektocht, naar wie ik was, wie ik ben en wie ik wil zijn. Ik ben verre van perfect, maar ik doe mijn best om de juiste keuzes te maken. Met vallen en opstaan volg ik mijn hart. En jij? Volg jij je hart, durf je de waarheid onder ogen te zien en daarnaar te leven?

Liefs,

Eveline 💚

Een moment van liefdevolle verbinding

Touw

Net als bij veel van mijn leeftijdgenoten wonen mijn (schoon)ouders in een verpleeghuis. Mijn vader heeft vasculaire dementie, mijn schoonmoeder Alzheimer.  De band verandert, al kan ik niet precies zeggen hoe. Ik was een echt vaderskindje, mijn vader was de man die alles wist en alles kon. Als klein meisje toeterde ik bij alles wat kapot ging dat mijn vader dat kon maken. Mijn vader fikste alles. Eenmaal volwassen betrapte ik mezelf er met regelmaat op dat ik dat eigenlijk nog altijd dacht. Als klein meiske zat ik op de wasmachine in de badkamer en knipte mijn vader geduldig mijn nagels. Ik moest er aan denken toen ik zijn nagels probeerde te knippen, en hij angstig zijn hand terugtrok. Ik probeerde hem gerust te stellen, zei dat ik het heel voorzichtig zou doen. Hij gaf mij zijn vertrouwen, en het ontroerde me. De man waar ik zo tegenop keek is grotendeels verdwenen, verstopt, zoekgeraakt ergens in zijn brein. Toch beleven we mooie momenten, van liefdevolle verbinding, van nabijheid. Wanneer hij mijn hand vasthoudt, of wanneer ik mee kan gaan in zijn gedachtegang en het voelt of we saampjes een geheime taal spreken.

En ook dieren spelen nog altijd een rol. 

De televisie geeft vaak gespreksstof, soms begrijpt hij het verschil niet tussen het programma en de reclame. Dat kan verwarrend voor hem zijn. Dan leg ik uit dat het pauze is en het toneelstukje of spelletje zo verder gaat. Mijn vader voelt zich vaak persoonlijk betrokken bij wat er op de tv gebeurt. Ook kijkt hij graag naar natuurfilms. Zo keken we laatst naar een documentaire over olifanten, de voice-over sprak over de bedreigingen en het uitsterven van de olifant, en mijn vader luisterde aandachtig. Terwijl we een olifant in close-up zagen pakte mijn vader mijn hand: ’We moeten goed voor ze zorgen.’ Het was even stil, hij wees naar het scherm en hij vervolgde, ’Zij willen ook leven, hij wil…blijven leven.’ We knikten instemmend.

Toen het paard Bento van mijn vriendin overleed, was mijn vader behoorlijk onder de indruk. Hij vroeg herhaaldelijk wie er dood was. ‘Oh ja, Bento.’ Ook vroeg hij wanneer de plechtigheid was, en of hij daar naartoe kon. Ik vroeg, ’Je bedoelt een begrafenis of crematie?’ Hij knikte ja. ‘Dat is er niet pa, dat doen ze niet voor een paard.’ Hij heeft nog lang aan mij gevraagd wie er nou ook al weer was overleden. Bij doorvragen bleek dan dat hij Bento bedoelde.

Nadat onze kat Daan was overleden kwam hij er iedere keer op terug als er een dier ter sprake kwam, en riep mijn moeder tot de orde als ze lachte. ‘Er valt niets te lachen, Eveline haar hond is dood en dat is heel erg!’ Mens en dier. Hond, kat of paard, ze tellen allemaal mee.

Mijn schoonmoeder was gek op onze hond Tessa, je leest in mijn boek Tessa’s Tijd over hun hechte band. Naarmate de ziekte vorderde vond ze bij Tessa steun en troost. Tessa was ook een graag geziene gast in het zorgcentrum, iedereen reageerde positief op haar. Zelfs de meest in zichzelf gekeerde bewoners keken op wanneer ze haar zagen of begonnen tegen haar te praten wanneer ze aan hun hand snuffelde. Zodra we de lift uitkwamen verwelkomde een waar ontvangstcomité Tessa, alsof ze de koningin zelf was. Mijn schoonmoeder stelt haar zoon voor als haar broer of vader, maar kijkt wel de kamer rond en vraagt, ‘Waar is Tessa, ik mis Tessa!’ Tessa is 4 jaar geleden overleden.

Naarmate de Alzheimer meer vat op haar krijgt, wordt mijn schoonmoeder steeds stiller en kunnen we haar, als ze wat zegt, alsmaar moeilijker verstaan. In de gemeenschappelijke huiskamer van het zorgcentrum spelen we tijdens het koffiedrinken met de bewoners een spelletje pim pam pet. Ik draai het schijfje rond en zoek een makkelijke vraag op. Een dier met de letter b. Veel bewoners slapen, of reageren niet. Mijn schoonmoeder heeft al die tijd vrijwel niets gezegd. Een mevrouw aan de overkant van de tafel kijkt me vol verwachting aan. Ze haalt haar schouders op. Ik geef aanwijzingen, ‘B  van ….het is bruin, en je hebt ze ook wit. Ze kunnen groot zijn of klein. Als kind knuffel en slaap je ermee.’ Dan fluistert mijn schoonmoeder, ’Benno!’ Ons hondje Benno is al bijna 20 jaar dood.

Het raakt me als ik zie hoe mensen met dementie op dieren (en ook vaak op kleine kinderen) reageren. Het heeft te maken met op eenzelfde golflente zitten, met openstaan voor primaire gevoelens. Terug naar de basis. Naar de verbinding met het leven, zonder ingewikkelde constructies of verborgen agenda. Puur en oprecht. Zonder oordeel. Het is ook een vorm van spiegelen. Wanneer jij je niet openstelt, geen respect toont, voelen ze dit haarfijn aan. Ze zijn van ons afhankelijk, van ons inlevingsvermogen en onze zorg, en daardoor extra kwetsbaar.

We moeten goed voor ze zorgen.          

Liefs,

Eveline 💚