Waar komt mijn liefde voor honden vandaan?

puppy

Waar komt mijn liefde voor honden vandaan? En wat heb ik toch met poedels?

Laten we vooropstellen….ik ben geen gedragsdeskundige, geen expert in hondengedrag, maar gewoon iemand met interesse en vooral liefde voor honden.

Mijn eerste ervaring met honden had ik al als klein meisje met de honden Spenny en Cindy. De eerste was een kruising poedel/bouvier en Cindy een grijs dwergpoedeltje.

Vooral met Cindy kreeg ik een sterke band.

Ze woonden bij een mevrouw waar ze geen goed thuis hadden, en ik deed mijn uiterste best om hun leven wat aangenamer te maken. Ik liet ze uit en verzorgde ze zo goed ik kon. Toen Spenny verhuisde naar een beter thuis richtte ik al mijn aandacht op Cindy, die minder geluk had. Misschien dat ik daarom zo zielsveel van dat hondje hield, ze was zo kwetsbaar en had niemand anders die zich om haar bekommerde.

Ik weet nog hoe ik in het plaatselijke parkje, het schapenweidje genaamd, met Cindy het hierkomen oefende met een lang touw. Niet om haar te trainen of mijn wil op te leggen. Daar dacht ik niet eens over na, maar ik zocht verbinding, meer contact, zodat zij los kon lopen en we veilig samen konden spelen. Het zou haar leven zoveel leuker maken. Cindy was jong en huppelde om mij heen aan het lange touw, ze deed gek en uitdagend. Het hondje wilde alleen maar spelen en rennen.

Ik trok voorzichtig het touw met Cindy naar mij toe en herhaalde onderwijl duidelijk het woordje “hier”.  Eenmaal de vangst binnen knuffelde ik met haar. Ze gaf me likjes in mijn gezicht. En ik bleef herhalen: “Dit is hier, begrijp je het? Dit is hier!”

Hoe oud zal ik geweest zijn, jaar of tien?

IMG_0410

Al snel had ze het door en kon ze los met mij spelen. Tussendoor  bleef ik af en toe hier roepen, dan knuffelden we even en speelden weer verder. Het was een leuk spelletje voor ons allebei. Zo leerden we elkaar beter kennen, en leerde ik haar ook zitten. Zodra ze ging zitten zat ik op mijn hurken bij haar en vertelde haar dat dit “zit” was. Ze keek me dan liefdevol aan, zoals altijd, en al snel was een opgetogen “zit” zeggen voldoende om haar snel te laten zitten. We hadden samen zo’n plezier. Ik leerde haar pootjes geven en blijven staan. Onze band werd alleen maar hechter.

Soms denk ik weleens, niets afdoend aan alle deskundigen en wetenschappers, is oprechte aandacht en samen ergens plezier in hebben niet het allerbelangrijkste? Regels of opvoeding is maatwerk, geen hond is hetzelfde. Net als ook ieder kind anders is. Staat een band krijgen en elkaar vertrouwen niet bovenaan als het aankomt op opvoeding? Is liefde niet de basis? Werd ik vroeger weleens naïef genoemd, of honend door zogenoemde deskundigen weggezet als iemand zonder kennis van zaken, omdat ik mij niet kon vinden in hun opvoedingsmethodes. De slipketting, het corrigeren van angstige honden, het verplichte spelen, een onzekere hond het zelf laten uitzoeken omdat honden het onderling wel regelen. Dit alles stuitte me zo tegen de borst. Ik ben zelfs eens bij een hondentraining weggelopen omdat ik mijn onzekere (asiel)hond niet in een omheinde bak, zonder vluchtmogelijkheid, door vreemde honden wilde laten bespringen. Tegenwoordig is dat heel anders en is de algehele zienswijze gelukkig veranderd, maar ik voel me nog altijd schuldig dat ik mijn toenmalige angstige hond niet voldoende heb beschermd en onbewust tekort deed. Ik liet mij dingen aanpraten waar ik niet achter stond.

Gelukkig zijn de tijden veranderd en zijn er tegenwoordig gedragsdeskundigen die je om raad kunt vragen, al bestaat er geen quick fix om een hond te laten doen wat jij wilt.  Je zult er altijd tijd en energie in moeten investeren.

Van hondenopvoeding of training had ik als kind nog nooit gehoord. Ik volgde mijn gevoel. Ik wilde alleen maar met Cindy communiceren, onze band versterken, haar begrijpen en samen overal naartoe kunnen. Toen ik laatst met een vriendin en haar honden op het strand was vertelde ik haar dat ik als jong meisje met Cindy naar het strand ging. Hoe leuk ik dat vond. Cindy was mijn beste vriendinnetje. We deelden alles, zelfs lekkers zoals een ijsje. Ik weet nog dat we naast elkaar op het houten bankje zaten voor de snackbar en omstebeurt een likje van het softijsje namen. Dat mensen afkeurend keken en het vies vonden begreep ik niet.

We hadden zo’n band dat ze altijd los met mij mee liep en mij als een schaduw overal volgde. Dit hondje heeft de basis gelegd voor mijn liefde voor honden. Ik was ontroostbaar toen ze stierf. Later volgden er andere honden in mijn leven, veel honden, ik liet ook honden uit van het plaatselijke asiel. Ook bleven bijzondere poedels steeds mijn pad kruisen. Ik verdiepte me in hondengedrag en opvoeding. Ik las er veel over, volgde een cursus kynologie en had zelf niet de makkelijkste honden uit het asiel.  Mijn tweedekans honden hebben mij zoveel geleerd en gegeven.

Als kers op de taart kwam Duitse herder Tessa in mijn leven, die de hoofdrol speelt in mijn boek en waardoor de liefde voor honden en dieren in het algemeen tot een climax kwam.

En toch…                                                                                                               

bij ieder poedeltje dat ik tegenkom denk ik altijd weer even met veel liefde terug aan Cindy.

 

Liefs,

Eveline 💚

 

Domme gans?

Gefascineerd als ik ben door deze prachtige vogels kan ik het niet laten om, wanneer ik het gegak in de lucht hoor en de ganzen over zie vliegen, ze na te kijken. Schitterend die prachtige V-vorm. Vind jij ze ook mooi? Dan heb ik wat weetjes voor je.

Wist je bijvoorbeeld dat wanneer een mannetje en een vrouwtje een paar vormen, ze meestal hun hele leven samen blijven? En als er een wegvalt de ander zijn verdere leven alleen blijft? Ganzen zijn hele trouwe dieren en kunnen wel 30 jaar oud worden.

Gans2

Moedergans neemt haar jongen onder haar vleugels om ze warm te houden en om ervoor te zorgen dat de jongen het vet van de veren van de moeder overnemen, zodat hun dons enigszins waterafstotend wordt. En wat ik ook zo mooi vind is dat ganzen hun jongen onderbrengen in een crèche, je hebt vast weleens zo’n grote club jonge ganzen gezien met een paar begeleiders.

Het kuiken-dagverblijf is handig voor de ouders die, net als bij ons, op deze manier tijd hebben voor hun dagtaak. De ouders kunnen op zoek naar voedsel. In een grote groep is het ook veiliger voor de kids, want de kans om gepakt te worden door een roofdier is kleiner in een grote groep.  De begeleiding van de crèche is in handen van een aantal voogden, vaak familieleden van een aantal jongen in de groep. Het is interessant dat de begeleiders zonder direct voordeel voor zichzelf op de jongen van andere ouders passen. Het kunnen ganzen zijn die niet broeden, of waarvan het broedsel verloren is gegaan. Het is niet duidelijk hoe die selectie verloopt, maar boeiend is het wel.

Ganzen hebben ook een heel goed gehoor en zijn heel waaks. Vroeger werden ze daarom bij tempels gehouden om deze te bewaken, later vaak bij boerderijen. In China gebruikt de politie zelfs ganzen om overheidsgebouwen te bewaken.

De jaarlijkse vogeltrek is voor een gans een hachelijke onderneming. Het kost ontzettend veel energie en daarnaast moet je maar afwachten of je veilig je eindbestemming haalt. Alleen kan een gans die enorme reis nooit aan, maar door samen te werken lukt het wel. Gezamenlijk gaan ze op reis naar het zuiden om te overwinteren. In het koude noorden kunnen ze ‘s winters namelijk niet overleven. Vanuit Scandinavië en Siberië komen ze daarom naar Nederland. Ze vliegen duizenden kilometers om hier gras te eten.

Ganzen vliegen over het algemeen overdag omdat ze grotendeels afhankelijk zijn van thermiek, maar soms vliegen ze ook ’s nachts. Hoe ze zich oriënteren in het donker is een groot mysterie. De oudere ervaren ganzen wijzen de weg tijdens deze lange trektochten. Ze vliegen in een prachtige grote V-vorm, schuin achter elkaar aan zweven ze in elkaars luchtstroom om zo energie te sparen. De gans die voorop vliegt heeft het het zwaarst, maar wordt aangemoedigd door de achterste gelederen. Je hoort ze vaak gakken in de lucht, ze communiceren namelijk continu. Wanneer de voorste te moe wordt neemt een ander zijn plaats in en wisselen ze van plek. De achterste ganzen hebben als taak de voorste aan te moedigen.

Iedere gans heeft zijn eigen taak in de formatie. Wanneer een gans ziek wordt of gewond raakt gaan twee ganzen mee naar de grond om hem te helpen en te beschermen. Zodra hij weer in staat is om te vliegen stijgen ze met elkaar op en sluiten ze zich bij een andere groep aan om uiteindelijk weer bij hun eigen groep terecht te komen.

Dus nooit beweren dat een gans dom is, verre van dat, misschien kunnen wij nog wat van ze leren.

Liefs,

Eveline💚

 

 

Het verhaal van Roos

IMG00013

Het was op zo’n gure regenachtige najaarsdag dat Roosje in ons leven kwam.  Het plensde dagenlang, er leek maar geen eind aan te komen. Ik liep buiten met mijn hondjes en zag weer, de laatste week steeds op verschillende tijden, een kat  in de regen naast het bushokje zitten. Of ze liep daar in de buurt rond de flats. Ze zag er mager en slecht uit. Ik besloot in de buurt wat rond te vragen. ‘Ach ja zielig he?’, zeiden een paar oudere bewoners uit een van de flats, ‘ze loopt hier sinds een paar maanden en ze werd zo mager dat ze letterlijk omviel en in elkaar zakte. We zijn toen maar eten neer gaan zetten.’ ‘Kwam niemand dan op het idee om de dierenambulance te bellen?’, vroeg ik. ‘Nee, want die asiels zitten in de zomermaanden zo vol, dan krijgt ze gelijk een spuitje!’ , antwoordde een van de dames stellig. Wat gefrustreerd ging ik een paar dagen lang bij alles en iedereen in die buurt langs, maar niemand wist van wie ze was. Ik kon er ’s nachts niet van slapen en stond voor het raam naar buiten te turen, waar zou ze nu zijn? De volgende ochtend plensde het weer, ik liep langs het bushokje en zag haar mauwend zitten in de stromende regen. Later hoorde ik dat ze daar weleens een boterham kreeg van een pauzerende buschauffeur. Ik kon het niet meer aanzien en belde een vriendin voor hulp. Gewapend met motorhandschoenen en handdoeken gingen we naar haar op zoek, je weet tenslotte nooit hoe een zieke en verzwakte kat reageert als je die oppakt en in een vervoersmandje wil doen. En laten ontsnappen zou echt zonde zijn, dan lukt het misschien niet meer om haar te pakken. Nee, het moest in 1 x goed gaan. Wij op pad. We hadden een strategie bedacht om haar te kunnen vangen. Maar wat schetste onze verbazing? Ik riep haar en omdat ik haar niet meteen zag, ging ik op mijn hurken zitten.  Ze zag me, kwam uit de bosjes op mij afgelopen en ging zo het mandje in! Ze was zo moe dat ze volgens mij dacht dat alles beter was dan nog langer buiten in de kou te moeten overleven. We hadden nog een kat en daarom vertoefde ze voorlopig in een apart kamertje. Een soort ziekenboegje, voorzien van alles wat ze nodig had. Maar ze had niet veel nodig, alles waar ze naar verlangde was een warm en veilig plekje om bij te komen. Een warm mandje, een kattenbak en eten en drinken. De eerste weken at en sliep ze alleen maar. Ze was helemaal op.

De dierenarts zei dat ze daardoor ook zo weinig reageerde, ze lag hele dagen opgekruld in haar mandje in diepe slaap. Behalve als ze iets hoorde dat ze kon associëren met eten, dan was ze meteen wakker. Langzaam kwam ze bij en beseften wij wat het lot ons had gebracht. Een van de liefste katten die je je kunt indenken. Alle instanties waren natuurlijk op de hoogte gebracht, maar er was niemand die haar miste. Ze was ook niet gechipt en niet “geholpen”.  Peter was in eerste instantie niet zo enthousiast om weer een kat erbij te nemen. Het duurde echter niet lang of hij hield ook van haar. Ik weet nog goed dat na maanden de telefoon ging, Amivedi, hij nam op en trok even wit weg. Er was een kat vermist die op Roos leek. Het bleek tijdens het gesprek toch niet om Roos te gaan, en ze kon gelukkig bij ons blijven. Ze wende snel aan de andere kat en de honden, en hoorde er in korte tijd helemaal bij.

Inmiddels zijn we vele jaren verder en is Roos overleden, triest genoeg door een tumor in haar mond, die niet operabel was. Ze kon dus steeds slechter eten, terwijl ze zo verzot was op eten. Die obsessie voor eten is altijd gebleven, de koelkastdeur open, een krakend zakje, een pak rijst dat ze hoorde, zodra ze iets hoorde wat maar op eten leek stond ze naast je. Ze at alles, pakte soms met twee voorpootjes je hand vast en trok die naar zich toe, wanneer ze dacht dat je iets lekkers had. Haar bijnaam werd dan ook “Dikkiedik”, hoewel we haar gewicht in de gaten hielden zodat ze niet te dik zou worden. Ze was ook wat gedrongen van bouw, wat ik vaak als excuus gebruikte. Maar wie kon haar deze drang naar eten kwalijk nemen, ze heeft buiten zo moeten knokken om te overleven en aan eten te komen.

Ik denk nog vaak aan Roos, zeker in deze tijd van het jaar. En aan al die katten, die niet worden opgevangen, die buiten moeten zien te overleven. Roos heeft ook nooit meer naar buiten verlangd, ze zat soms in de afgezette achtertuin bij mooi weer even in het zonnetje, maar een hard geluid of een toeterende auto was genoeg om snel naar binnen te gaan en op je schoot te kruipen. Ook was ze een zogenoemde hangkat, ze hing graag als een warm bontje in je nek, of ze lag op schoot met haar pootjes te trappelen. Soms zat ze op een regenachtige dag naar buiten te kijken, en vroeg ik mij af of ze terugdacht aan haar zwerversbestaan.

IMG_0912.jpg

Dit verhaal van Roosje is hopelijk een stimulans voor anderen om eens in een asiel of bij een zwerfkattenopvang, zoals bijvoorbeeld https://www.zwerfkattenrijnmond.nl, te kijken naar een kat, en op straat om je heen te kijken of je zwervertjes ziet. Roos was waarschijnlijk buiten gezet tijdens de zomervakantie, ik vermoed dat ze uit een van de nabijgelegen flats kwam.

Nog altijd gebeurt het dat dieren buiten worden gezet omdat de eigenaars op vakantie gaan, zomer en winter, of om een andere reden hun huisdier kwijt willen. Zeker nu het weer omslaat vraag ik jullie om goed om je heen te kijken, misschien heeft een dier je hulp nodig. Er kan zomaar iets moois op je pad komen.

Liefs,

Eveline 💚

Honden en hondeneigenaren

hond.jpg

Ik hou niet van labels en hokjes, maar deze keer maak ik mij er toch schuldig aan. Waarom? Omdat het in dit geval te opvallend is en het mij zowel ontroert als irriteert.

Er is een grote diversiteit aan honden en eigenaren. Honden verschillen onderling ook nogal. Ze zijn qua maat, type en eigenschappen soms elkaars uitersten en tegenpolen. Hond en baas vertonen echter opvallend vaak overeenkomsten, gaat de baas op de hond lijken of is het nou andersom? Iedere hondenbezitter herkent dat, meestal bij de ander.

Zomaar wat typetjes, die Tes en ik tijdens onze wandelingen tegenkwamen.

Jachthonden waarvan de eigenaar er als een ware boswachter bijloopt. Liefst met hoge laarzen en fluitje om zijn nek. Vraag jij je ook af of ze zich speciaal omkleden voor het rondje om met hun viervoeter of er altijd zo bijlopen? Is het een imago dat ze willen uitstralen? Ik heb een jachthond, voor het geval je dat ontgaat. Kijk ons eens echte jagers zijn.

Ook kwamen we weleens, enkel met mooi weer, nuffige dames tegen op hoge hakjes met een Louis Vuitton tas aan hun arm en een mini hondje naast zich als ware het een accessoire. Tessa moest er niet veel van hebben, ontweek ze. Maar het mini hondje zocht haar dan juist op en ging tegen haar tekeer. Als een verwend onuitstaanbaar etterbakkie treiterde het hondje Tessa, rende blaffend om haar heen, hapte naar haar. En oh wee als Tessa dan uitviel, dan was zij de valse herder. Het glitter halsbandje schitterde ons tegemoet. Kijk ons eens modieus zijn.

En dan de stoere types met dito honden, waar je niet omheen kan. Breed en gevaarlijk ogende kerels die zichzelf heel stoer vinden en met hun hond nog wat extra kracht willen uitstralen. Spijkerhalsband om, om te benadrukken: met ons wordt niet gespot. Of juist andersom, zo’n sullig type die waarschijnlijk in het dagelijks leven zich door iedereen de les laat lezen en daarom in zijn vrije tijd een hond heeft om uit te kafferen en zich af te reageren. Zolang de ander maar bang is van je. Kijk ons eens stoer zijn.

Ook de fanatieke hardlopers kom je dagelijks in parken tegen. Bezweet rennen ze je voorbij met een ranke, snelle viervoeter ernaast. Beiden weten van geen ophouden. Ook hier soms het omgekeerde, een eigenaar die zijn hond totaal uitput. De tong van de hond bijna op de grond, maar hij moet wel meelopen. Kijk ons toch eens sportief zijn.

En ook herkenbaar is de slenteraar. Baasje sloft op vaste tijden een rondje om, staat te wachten tot de hond zijn behoeftes heeft gedaan en ze terug kunnen naar huis. Hij kijkt op zijn iPhone om de tijd te doden. De hond is apathisch geworden, heeft zich erbij neergelegd. Hij sjokt gelaten achter zijn baas aan. Het heeft iets triest, alle levensvreugde lijkt verdwenen. Kijk maar niet naar ons, wij hebben er geen lol meer in.

En wat dacht je van de wildebras die lekker stoeit met zijn overactieve labrador. Ze houden van wilde spelletjes, waarbij de lompe hond alles en iedereen omver loopt. Vriendelijk, maar nogal opdringerig. Kijk ons eens plezier hebben.

Natuurlijk de gezinshond die precies achterin de auto past, handig voor de familieweekendjes CenterPark. Als hij ook nog goed bij het meubilair past is dat mooi meegenomen. Belangrijk is dat hij lief is voor de kinderen, zodat die alles met de hond kunnen doen. Alles wordt dan vaak letterlijk genomen. Kijk ons eens voldoen aan het ideale plaatje.

En dan zijn er de echte kilometervreters, die eindeloos lange wandelingen maken. Stoere bergschoenen aan. Ze deinzen nergens voor terug. Met grote stappen lopen ze je voorbij. Iedereen uit de weg. Kijk ons eens gaan.

Vast ook herkenbaar zijn die met ambitie, de prijzen najagers, soms tot in het uiterste zodat ze de hond daarbij totaal uit het oog verliezen. De hond wordt een soort prestige kwestie. Je kunt niet om ze heen. De bekers en prijzen tonen ze vol trots. Kijk ons eens fantastisch zijn.

Zo heb je ook het type eigenaar dat met de hond alle shows afloopt om maar erkenning te krijgen. Waarbij niets wordt geschuwd, de hond zelfs met haarlak of verf wordt bespoten. Kijk eens hoe mooi we zijn.

En wat te denken van de sociale koppels, waarvan het baasje zodra hij buiten komt meteen contact zoekt met lotgenoten. Zo’n clubje samengeschoolde hondeneigenaren die met elkaar staan te praten, hun honden zo verveeld dat ze op iedereen afstormen. Tessa ’s haren gingen overeind staan van dit type honden. Ik begrijp haar wel, ik zou het ook niet fijn vinden om op straat door een volslagen vreemde te worden belaagd. Kijk ons eens sociaal zijn.

En de ‘hij doet niets’ eigenaar met een hond die niet helemaal aan dit credo voldoet. Die kennen we allemaal toch? De eigenaar van de belaagde hond roept terug; ‘Hij doet wel iets, namelijk mijn hond lastig vallen.’ Baasje doet geen enkele moeite om de hond bij zich te roepen, waarschijnlijk omdat hij weet dat het toch geen zin heeft. Kijk ons niets doen.

En tot slot zijn er nog mensen met een hond wat een totale mismatch lijkt. Een gefrustreerde eigenaar met een hond die stijf staat van stress, omdat hij te weinig beweging of afleiding krijgt, waar de klik en aandacht voor elkaar volledig ontbreekt. Die passen niet bij elkaar en dat zal ook nooit wat worden. Daar kijkt niemand graag naar.

Herkenbaar? Of herken je jezelf misschien? Of toch meer die buurman met zijn hond?

Natuurlijk heb ik deze blog met een vette knipoog geschreven. Iedere hond, ieder mens en daarmee ieder koppel is uniek. En toch herken je vaak wel iets van jezelf of de ander. Het belangrijkste is dat jij jezelf bent en je hond ook de kans krijgt om zichzelf te zijn, dan ontstaat er een basis voor een levenslange vriendschap. Of zelfs langer.

Liefs,

Eveline 💚

Een korte update over mijn boek!

F2DA1A0E-BC30-4EF1-ABF8-78F7FC909D6F

Hoi allemaal, hierbij een korte update.

Ik ben druk in de weer met mijn boek. Via een schrijfchallenge heb ik een maand lidmaatschap van een commitmentgroep gewonnen, dus ik ben even onder de pannen. De volgende ronde proeflezers heb ik daarom uitgesteld tot na deze maand. Ik hoop komende weken in die groep nog wat inspiratie op te doen door alle tips, webinars, video’s en artikelen. Ik ben ook actief op instagram, voor degenen die me daar willen volgen; https://www.instagram.com/evelinesachs

Aan de website wordt op dit moment hard gewerkt, zodra die af is laat ik het weten. Ideeën genoeg! Hij wordt wel supermooi, dat kan ik je nu al zeggen. Domeinnaam is geregeld, dus ik mag nu de werktitel met jullie delen: Tessa’s Tijd. Spreekt de titel je aan? Je kunt al een kijkje nemen op de website en alvast de achterflaptekst lezen; http://www.Tessastijd.nl
Publicatievoorstel is ook in de maak, maar ook dat is veel werk.

Spannend en arbeidsintensief allemaal, zeker omdat ik ook rustig aan moet doen. Met mijn gezondheid gaat het de goede kant op, goed naar omstandigheden zoals dat heet, al blijft het verloop onzeker.

Tot zaterdag, de blog staat al klaar.

 

Liefs,

Eveline 💚

 

 

 

 

De avonturen van Daan

Omdat het bijna een jaar geleden is dat mijn allerliefste kater Daan overleed, twee korte verhaaltjes ter herinnering aan deze speciale kat.

Daan was net een stripfiguurtje. Hij had zoveel gezichtsuitdrukkingen, het was zo’n grappig kereltje, mijn lieve held op sokken. Een extreem lieve, lange slungel. Hij liep wat vreemd met zijn achterlijfje, slingerde met zijn achterpootjes alsof hij een borreltje teveel op had. De lange, grotendeels verlamde staart, hing er vreemd bij. Aan het einde zat een klein knikje, waardoor het witte puntje iets omhoog stond. Dit waren de restanten van zijn hernia-operatie. Hij had er zelf geen last van. Daan was super aanhankelijk en volgde mij bij alles wat ik deed. Hij vertederde mij iedere dag en was het zonnetje in mijn leven. Ik mis hem, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn lieve gappie denk.

FullSizeRender4

Een vreemde kat buiten.

De serredeuren naar de achtertuin staan open. De zon valt als een warme gloed het huis binnen. Ik ben in de keuken aan het rommelen. Daan zit op zijn vaste plek in het raamkozijn en aanschouwt met een kritische blik mijn handelingen. Tessa ligt vlak voor het aanrecht, hinderlijk in de weg. Ik sta wijdbeens in rare houdingen om haar te ontzien. Plots horen we gemiauw buiten. Daan kijkt mij verschrikt aan. Hoor je dat vrouwtje?  ‘Ja Daantje, ik hoor het ook. Wie is dat nou?’ Hij springt via het aanrecht over Tessa heen op de grond. Tessa reageert niet. De nervositeit van Daan is ze gewend. Daan staat in de deuropening van de serre en kijkt mij aan alsof hij wil zeggen: Vroeger had ik die dikke (Roos, onze andere kat) die altijd onverschrokken naar buiten liep. Daar sloop ik dan stilletjes achteraan.  Ik durf niet alleen.

Hij en Roos waren een uniek duo, een beetje zoals Peppie en Kokkie of Laurel en Hardy. De stoere garfieldachtige Roos voorop met de slungelige, onhandige bange Daan in haar kielzog. Roos was een stuk kleiner en gedrongener dan Daan. Hij waarschuwde haar als er onraad was. Roos was zelf nogal onverschillig, maar wel empatisch naar Daan toe. Als hij haar kwam halen ging ze mee de tuin in. Ze zat voor het gaas met een dikke staart te grommen. Onverschrokken bleef ze zitten, net zolang tot de ongewenste gast aan de andere kant van het gaas verdween. Daan zat schuin achter haar verdekt opgesteld alsof hij haar rugdekking gaf, hoewel hij zich er nooit mee zou bemoeien. Trots kwamen ze daarna naar binnen gelopen, Daan vol bewondering voor Roos. Alsof ze een thuiswedstrijd hadden gewonnen en Roos het winnende doelpunt had gemaakt. Daan was dan ook ontroostbaar toen zijn steun en toeverlaat wegviel.

IMG_0595-1

Ik voel mij verplicht om met hem mee te gaan kijken. Nieuwsgierig als ik ben wil ik ook weten wie er zo mauwt. Ik loop naar de achterkant van de tuin, op mijn hielen gevolgd door een sluipende Daan. Bij het muurtje van de garage wacht hij. Vanachter een grote houten plantenbak kijkt hij als een stokstaartje om het hoekje. Zijn hoofdje verschijnt langzaam boven de rand, zijn grote ogen kijken mij angstig aan. ‘Kom maar Gappie, het is niet eng.’ De kat zit twee tuinen verderop en is een bekende in de buurt. Als een klein kind dat opgetild wil worden en zijn armpjes uitstrekt staat hij vragend voor me. Hij zet zijn voorpootjes tegen mijn bovenbeen. De scherpe nageltjes moeten nodig geknipt. Ik til hem op en samen kijken we door het gaas naar de griezelige zwarte kater in de tuin twee huizen verderop. De engerd stopt met mauwen en loopt nietsvermoedend weg. We kijken hem na. Daan hangt voorover in mijn armen. Hij strekt zijn nek en beweegt zijn hoofdje schichtig heen en weer om toch nog iets op te vangen van de kat. Hij kijkt me onzeker aan. ‘Hij is weg Daan, de kust is veilig.’

Genoeg avontuur. Na deze enerverende ervaring neem ik Daan hangend over mijn schouder mee naar binnen, en we vervolgen onze bezigheden. Daarna besluit ik boven even te rusten. Tessa loopt gemoedelijk mee de trap op. Daan dribbelt zoals gewoonlijk met ons mee. Hij schiet voor ons uit de slaapkamer in en springt op bed, nog voor ik erop zit.  Ik moet oppassen dat ik niet bovenop hem beland. Daan wurmt zich snel luid spinnend op schoot. Niet veel later snurkt hij met lieve kleine geluidjes. Zijn pootjes bewegen, ook de snorharen en zijn roze mondje en neusje trillen. Hij droomt vast over enge zwarte buurkatten.

Gekke uurtje.

Hoewel Daan een pantoffelheld was, was hij hier in huis de gangmaker. Niets leuker dan een “gekke uurtje”. Door het huis rennen en dan in vliegende vaart op de nietsvermoedende kipjes afstieren die achter in de tuin lopen. Het leukste was natuurlijk als ze dan opvlogen, maar dat lukte helaas nog maar zelden. Ze reageerden steeds minder op zijn fratsen. Heb je die idioot weer, leken ze te denken. Zodra het ging schemeren zat Daan graag bij het trappetje van hun nachthok om de kipjes te plagen die op stok wilden. Wanneer ik op bed lag en de kipjes hoorde klagen, gooide ik het raam boven open en riep ik; ‘Hé, is het afgelopen?!’ Daan keek mij ondeugend aan en kwam luid mauwend naar boven gesjeesd. Ik groette de buren vriendelijk die buiten in de tuin zaten en mij lachend aankeken. Ze hadden zelf een Franse bull genaamd Bartje, die regelmatig door Daan werd uitgedaagd. Daan ging dan vlak voor de schutting op het dak van zijn buitenkattenbak zitten en stak zijn witte voorpootje door een kier van de schutting: Hé hallo Bartje! Bartje op zijn beurt snuffelde knorrend zoals bulldogjes doen aan het heen en weer bewegende pootje, wat ook zo maar plots weer verdween. Daan gluurde door de kieren naar de nieuwsgierige Bartje. Zo waren ze samen een poosje zoet tot Bartje het zat was. Roos moest het ook vaak ontgelden. Als ze zich niets vermoedend zat te wassen, en Daan een wilde bui kreeg, loerde hij om het hoekje half zittend/ liggend naar haar. Hij wiebelde met zijn kontje en vervolgens werd de aanval ingezet. Arme Roosje, als een tuimelaartje viel ze om.  En dan was er nog Tessa. Ze hield niet van ongewenste intimiteiten en maakte dat aan andere honden duidelijk kenbaar. Maar als Daan opdringerig werd, wist ze zich geen raad en kwam mij om hulp vragen: Help, hij doet het weer…hij is weer bezig! Daan gedroeg zich meestal onderdanig naar haar toe, maar in een verliefde bui wist hij soms van geen ophouden. Hij mocht daarom niet op de hondenbedden om Tessa te beschermen en rust te gunnen. Maar ’s nachts gebeurde het weleens dat ik wakker werd van een zuchtende Tessa naast mijn bed. Met slaperige ogen zag ik haar schaduw in het donker naast mij staan. Ik wist meteen wat er speelde en meestal was een ‘Hé!!’ voldoende en hoorde ik Daan wegschieten. Zo niet, dan ging ik rechtop zitten en deed ik het licht aan. Daar lag Daan op zijn rug te kronkelen, midden op het grote hondenbed. Brutale blik in zijn ogen. ‘Daaaan!’ zei ik dan, waarna hij alsnog schuldbewust wegrende. Tessa sjokte gerustgesteld terug en ging met een zucht liggen. Daan rende nog even rond en speelde uitgelaten met zijn speelgoedmuis en de grote kartonnen doos op de gang, die je van de ene naar de andere kant hoorde schuiven. We hadden er een gat in gemaakt, tot grote hilariteit van Daan die gillend van enthousiasme in en uit de doos sprong. Tessa en ik keken elkaar gelaten aan, het was een kwestie van wachten tot Daan het zat was en weer bij mij in bed kroop. Dan kon de familie verder slapen. Want morgen wachtte een nieuwe dag, met nieuwe avonturen.

FullSizeRender3.jpg

Bedankt voor het lezen, ik hoop dat je het leuk vond.

Tot een volgende keer.

Liefs,

Eveline 💚

Help, mijn boek is bijna af!

Mijn boek vordert gestaag. Het is af en toe een emotionele achtbaan. Een bijzonder proces om mee te maken. Het ene moment ben ik superblij met het resultaat en denk ik, het wordt zo mooi! Om daarna wanhopig uit te roepen: Ik kan het niet, het lukt niet, het wordt nooit wat!

Hoe verder ik kom, hoe ingewikkelder het wordt. De focus ligt nu meer op kwaliteit, verhaallijnen, boodschap en structuur dan op kwantiteit.  Het verhaal ligt er al. 

Mensen denken dat je een boek in een keer opschrijft, je pakt je pen, schrijft je verhaal op en klaar. Niet dus, al ben ik wel in eerste instantie met een soort freewriting begonnen. En achteraf maar goed, gewoon in het diepe springen en domweg alles opschrijven waarvan je denkt dat het belangrijk zou kunnen zijn. Dan heb je in ieder geval een basis. Maar daarna, hoe moet je verder? Hoe maak je dan van jouw verhaal een boek waar lezers ook wat aan hebben?

Dan begint het schrappen, heel veel schrappen en herschrijven, verplaatsen van stukken tekst, scenes schrijven en weer herschrijven, samenvoegen.

Moet dat er nu wel of juist niet in, en zo ja, hoe dan? Wat voor mij waardevol is, kan een lezer misschien niet veel schelen en andersom. 

Zo wilde ik in het begin dat het alleen om Tessa zou gaan, ik was wat star. En hoewel ik daar tot vervelens toe over zou kunnen vertellen, werkt dat niet.

Dus ontkwam ik er niet aan om ook mijzelf bloot te geven en over mijn ziekzijn en de gevolgen daarvan te schrijven. Met de nodige weerstand, maar al doende verleg ik mijn grenzen.  

Het begin van een psychologisch proces van terugkijken, verwerken en linken leggen.

En wat schrijf je daar dan over op, en vooral, waar vraagt het verhaal om?

Hoe houd je het boeiend en hoe eindig je? 

Gelukkig word ik begeleid door een professionele schrijfcoach en redacteur, alleen had ik het nooit voor elkaar gekregen. Ik hoop binnenkort met proeflezers weer een stap verder te zetten.

Hoe dat verloopt lees je te zijner tijd. Zo spannend allemaal, leuk…maar ook een beetje eng. 

Liefs,

Eveline 💚