Een moment van liefdevolle verbinding

Touw

Net als bij veel van mijn leeftijdgenoten wonen mijn (schoon)ouders in een verpleeghuis. Mijn vader heeft vasculaire dementie, mijn schoonmoeder Alzheimer.  De band verandert, al kan ik niet precies zeggen hoe. Ik was een echt vaderskindje, mijn vader was de man die alles wist en alles kon. Als klein meisje toeterde ik bij alles wat kapot ging dat mijn vader dat kon maken. Mijn vader fikste alles. Eenmaal volwassen betrapte ik mezelf er met regelmaat op dat ik dat eigenlijk nog altijd dacht. Als klein meiske zat ik op de wasmachine in de badkamer en knipte mijn vader geduldig mijn nagels. Ik moest er aan denken toen ik zijn nagels probeerde te knippen, en hij angstig zijn hand terugtrok. Ik probeerde hem gerust te stellen, zei dat ik het heel voorzichtig zou doen. Hij gaf mij zijn vertrouwen, en het ontroerde me. De man waar ik zo tegenop keek is grotendeels verdwenen, verstopt, zoekgeraakt ergens in zijn brein. Toch beleven we mooie momenten, van liefdevolle verbinding, van nabijheid. Wanneer hij mijn hand vasthoudt, of wanneer ik mee kan gaan in zijn gedachtegang en het voelt of we saampjes een geheime taal spreken.

En ook dieren spelen nog altijd een rol. 

De televisie geeft vaak gespreksstof, soms begrijpt hij het verschil niet tussen het programma en de reclame. Dat kan verwarrend voor hem zijn. Dan leg ik uit dat het pauze is en het toneelstukje of spelletje zo verder gaat. Mijn vader voelt zich vaak persoonlijk betrokken bij wat er op de tv gebeurt. Ook kijkt hij graag naar natuurfilms. Zo keken we laatst naar een documentaire over olifanten, de voice-over sprak over de bedreigingen en het uitsterven van de olifant, en mijn vader luisterde aandachtig. Terwijl we een olifant in close-up zagen pakte mijn vader mijn hand: ’We moeten goed voor ze zorgen.’ Het was even stil, hij wees naar het scherm en hij vervolgde, ’Zij willen ook leven, hij wil…blijven leven.’ We knikten instemmend.

Toen het paard Bento van mijn vriendin overleed, was mijn vader behoorlijk onder de indruk. Hij vroeg herhaaldelijk wie er dood was. ‘Oh ja, Bento.’ Ook vroeg hij wanneer de plechtigheid was, en of hij daar naartoe kon. Ik vroeg, ’Je bedoelt een begrafenis of crematie?’ Hij knikte ja. ‘Dat is er niet pa, dat doen ze niet voor een paard.’ Hij heeft nog lang aan mij gevraagd wie er nou ook al weer was overleden. Bij doorvragen bleek dan dat hij Bento bedoelde.

Nadat onze kat Daan was overleden kwam hij er iedere keer op terug als er een dier ter sprake kwam, en riep mijn moeder tot de orde als ze lachte. ‘Er valt niets te lachen, Eveline haar hond is dood en dat is heel erg!’ Mens en dier. Hond, kat of paard, ze tellen allemaal mee.

Mijn schoonmoeder was gek op onze hond Tessa, je leest in mijn boek Tessa’s Tijd over hun hechte band. Naarmate de ziekte vorderde vond ze bij Tessa steun en troost. Tessa was ook een graag geziene gast in het zorgcentrum, iedereen reageerde positief op haar. Zelfs de meest in zichzelf gekeerde bewoners keken op wanneer ze haar zagen of begonnen tegen haar te praten wanneer ze aan hun hand snuffelde. Zodra we de lift uitkwamen verwelkomde een waar ontvangstcomité Tessa, alsof ze de koningin zelf was. Mijn schoonmoeder stelt haar zoon voor als haar broer of vader, maar kijkt wel de kamer rond en vraagt, ‘Waar is Tessa, ik mis Tessa!’ Tessa is 4 jaar geleden overleden.

Naarmate de Alzheimer meer vat op haar krijgt, wordt mijn schoonmoeder steeds stiller en kunnen we haar, als ze wat zegt, alsmaar moeilijker verstaan. In de gemeenschappelijke huiskamer van het zorgcentrum spelen we tijdens het koffiedrinken met de bewoners een spelletje pim pam pet. Ik draai het schijfje rond en zoek een makkelijke vraag op. Een dier met de letter b. Veel bewoners slapen, of reageren niet. Mijn schoonmoeder heeft al die tijd vrijwel niets gezegd. Een mevrouw aan de overkant van de tafel kijkt me vol verwachting aan. Ze haalt haar schouders op. Ik geef aanwijzingen, ‘B  van ….het is bruin, en je hebt ze ook wit. Ze kunnen groot zijn of klein. Als kind knuffel en slaap je ermee.’ Dan fluistert mijn schoonmoeder, ’Benno!’ Ons hondje Benno is al bijna 20 jaar dood.

Het raakt me als ik zie hoe mensen met dementie op dieren (en ook vaak op kleine kinderen) reageren. Het heeft te maken met op eenzelfde golflente zitten, met openstaan voor primaire gevoelens. Terug naar de basis. Naar de verbinding met het leven, zonder ingewikkelde constructies of verborgen agenda. Puur en oprecht. Zonder oordeel. Het is ook een vorm van spiegelen. Wanneer jij je niet openstelt, geen respect toont, voelen ze dit haarfijn aan. Ze zijn van ons afhankelijk, van ons inlevingsvermogen en onze zorg, en daardoor extra kwetsbaar.

We moeten goed voor ze zorgen.          

Liefs,

Eveline 💚

Winterwonderland, goede voornemens en verwondering.

Eenden

Weer een jaar om.

Ik weet niet uit welk bouwjaar jij stamt, maar ik vraag me weleens af hoe ik plotseling zo oud ben geworden. Herken je dat? Tijd vliegt, zegt men dan. Weer een jaar om, de feestdagen en teveel snoep achter onze kiezen, en daar zijn ze weer die goede voornemens. Ik doe er niet aan mee, maar ik heb wel een moodboard gemaakt. Het geeft me inspiratie, focus en is een reminder wat mijn verlangens en doelen zijn in het leven. Waar beweeg ik mij naartoe, waar word ik gelukkig van? Ik kan ook heel gelukkig zijn met ogenschijnlijk niets. Met de stilte, die kleine momenten van verwondering. Over dat wat ik opmerk in de natuur, een vogel die zingt, een mooie zonsondergang, dat ik loop, fiets, te eten heb, schoon drinkwater. Dankbaarheid en verwondering. Waarom had ik die wijsheid niet toen ik jong en gezond was en alles vanzelf ging? Raar fenomeen eigenlijk, hoe duidelijker die eindstreep, hoe meer je beseft waar het om draait, en hoe meer waarde je aan het leven hecht en je je bewust wordt dat je tijd hier eindig is. Het zou andersom moeten zijn, dat zou het leven een stuk leuker en makkelijker maken.

Schaatsen over de Vaart, dansen op Abba. Waar is de tijd gebleven? 

Schaatster    Vlaardingse Vaart 5.  abba

Ik herinner me winters, waarin het normaal was dat je tijdens gymles met de hele klas ging schaatsen. Ook op onze vrije middagen schaatsten we op de Vlaardingse Vaart, aan de kant stonden kraampjes met erwtensoep. En natuurlijk zakte ik weer door het ijs, waarom ook niet? Onder toeziend oog van het clubje ‘leuke jongens’ en mijn eerste vriendje. Alles samen met mijn vriendinnetje Ingeborg, waar ik samen mee in de brugklas zat. Zij had donker halflang haar, ik lange blonde lokken, en samen deden we Abba na. Een haarborstel in de hand, voor de grote spiegel in de slaapkamer danspasjes oefenen. Giechelend gluren naar de achterburen, onze gymleraar met die leuke zoon, waar zij stilletjes verliefd op was, maar die haar niet zag staan. Onze zorgvuldig gezette krullen, met de Carmenset van haar moeder. Haar broer, die ons daarna achterna zat met een plantenspuit. Ik denk altijd aan Ingeborg rond deze tijd. Kort nadat ik bij haar op kraambezoek was geweest overleed ze plotseling, op een paar dagen na 24 jaar geleden. Toen lag er ook een dik pak sneeuw dat de wereld een sprookjesachtig decor gaf. Het afscheid staat in mijn geheugen gegrift. Ik zie haar nog zo voor me. Zo onwerkelijk, net Doornroosje.

Leven in het nu.

Niemand weet hoeveel tijd hij heeft. En in plaats dat het je deprimeert in de vaak sombere januarimaand, afgelopen maandag was het zelfs de somberste dag van het jaar, de zogenoemde Blue Monday, zou ik het willen omdraaien. Besef eens hoeveel je hebt om dankbaar voor te zijn. Dus weg met die zelfkritiek en beknellende goede voornemens, kijk eens om je heen en verwonder je. Jouw leven is een cadeau en het nu, dit moment, is je enige zekerheid. Dit is jouw leven, dit is alles wat er is, nu en hier. That’s why they call it the present. Dus pak het uit. Leef je leven. Wees je bewust waar jij je energie en tijd aan besteed, je tijd is kostbaar. Je leven ook.

Ik wens je een jaar vol mooie ervaringen, inspiratie en alles wat het leven de moeite waard maakt.

Bedankt voor het lezen, en je tijd.

Liefs,

Eveline 💚

Op zoek naar geluk, het ware kerstgevoel.

IMG_7646

Wie zoekt er niet naar het grote geluk? Volgens mij heeft God, de bron of zo je wil het universum dat zo goed verstopt dat het voor ons met alle ruis om ons heen bijna onvindbaar is geworden. Ik denk dat het verstopt ligt op een plek waar wij het laatst zoeken, in ons eigen hart.

Hoe komt het dat mensen in ontwikkelingslanden blij zijn met ogenschijnlijk niets? Waar komt dat autonome geluksgevoel vandaan? Terwijl wij in een van de rijkste landen ter wereld alles bezitten, maar onze authenticiteit verliezen en vaak zuur en ontevreden zijn? Hoe komt het toch dat het kapitalisme de ontembare hebzucht zo heeft aangewakkerd?

Het lijkt wel of alles alleen nog maar draait om geld en macht, en de angst om dat kwijt te raken. We zoeken geluk tevergeefs buiten onszelf in geld, spullen, vermaak, of status. We ontlenen er onze identiteit aan. De leegte die dat veroorzaakt maakt de mens hebberig en daardoor angstig voor verlies. Bang voor het kwijtraken van bezit of het loslaten van oude tradities. Ons inlevingsvermogen en gevoel van verbinding lijkt ver weg, alsof ons hart op slot zit en we de sleutel kwijt zijn. Het tegenovergestelde van liefde is niet haat, wat veel mensen denken, maar angst. En er is iets nog gevaarlijker dan angst, namelijk onverschilligheid, waardoor alle compassie voor de wereld om ons heen verdwijnt.

IMG_7642

Wij hebben helaas vaak een crisis nodig om “wakker” te worden. Maar dat is niet noodzakelijk, je kunt zelf je geluksbewustzijn verhogen en je bewust openstellen voor geluksmomenten. Dat gevoel van dankbaarheid wanneer je je passie volgt of je levensmissie vindt. Die momenten van geluk wanneer je luistert naar mooie muziek, in de natuur bent, of wezenlijk contact maakt met een dier. Dat gevoel van intimiteit, verbinding, dat eenheidsgevoel, wanneer je identiteit verdwijnt en je opgaat in het geheel. Die Eenheid met alles, die non-dualiteit, is een andere werkelijkheid en lost dat gevoel van afgescheiden zijn op. Herken je dat, op het strand met je haren in de wind, wanneer je opgaat in het geheel? En hoe vol-ledig je je dan voelt? Je ont-moet jezelf, voelt je een met alles om je heen. Ik voel het ook als ik mediteer of wanneer ik zo op ga in het schrijven aan mijn boek dat ik in de flow alle besef van tijd verlies.

Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Toepasselijk gebod in deze kersttijd waar wij liefde en vrede prediken, maar waarvan er vaak bitter weinig terecht komt. Ik was pas op Veggieworld Winterfair, een vegan kerstmarkt. Er liepen zelfs daar bezoekers met een bontkraag op hun jas, je moet maar durven, maar ik kom met regelmaat mensen tegen met een bontkraag op hun jas groter dan hun hond. We vervreemden niet alleen van elkaar, maar ook van de natuur en van dieren. Het ene dier wordt doodgeknuffeld en draagt een fluwelen jas, de ander doodgeknuppeld of levend gevild voor een kraag op een jas. De een wordt gruwelijk verwend, eet van een gouden bord, de een ander beland na een gruwelijk leven en akelige dood erbovenop. Onze overmatige vleesconsumptie tijdens de kerstdagen kost bijna drie miljoen dieren het leven. Het doet me pijn, meer dan wat dan ook, maar ik troost me met de gedachte dat er een shift gaande is. Steeds meer mensen worden langzaam “wakker” en stellen zichzelf vragen als; Mag het misschien ook een onsje minder? Heb ik uberhaupt wel vlees nodig voor een fijne kerstmaaltijd? Wil ik wel meedoen aan die ratrace? Of zit het ware geluk en dat kerstgevoel in iets heel anders? Het is nieuwe maan, wat staat voor een nieuw begin. Daarbij is het morgen de kortste dag, de winterwende, de zon en het licht keren terug wat een nieuwe start inluid. Misschien valt alles samen en besluit je het deze kerstperiode anders te doen, meer te luisteren naar het fluisteren van je hart?

img_7645-e1512929077941.jpg

Probeer in de drukte van de komende feestdagen een moment te verstillen, en te voelen waar jij nu echt gelukkig van wordt. Neem een moment voor jezelf. Waar verlang je naar? Ik denk zomaar dat dat niet die nieuwste iPhone is, geen cadeau’s, niet die overvloedige kerstmaaltijden. Niet dat wat reclames ons willen doen geloven. Het zit niet in alle diversiteit van vandaag de dag of wat de buitenwereld en commercie je voorschotelt. Het ware geluk vindt je heel ergens anders. Ja precies daar, in je ❤️

Ahimsa, sankriet voor geweldloosheid, ik draag het op mijn pols en in mijn hart. De wereld heeft het zo nodig, en niet alleen tijdens kerst. https://youtu.be/XsfX0u80M5c

IMG_7665

Ik wens je fijne kerstdagen, en vooral licht en liefde. Voor jezelf en alles en iedereen om je heen, inclusief de aarde.

Dat is mijn kerstwens voor jou.

Liefs,

Eveline 💚

Over ziek zijn, beter worden en de vraag: beter worden in wat?

Over revalideren, op mijn manier. 

Alles komt goed

Ik volg een strak regiem van trainingen. Het gaat langzaam beter, maar soms bekruipt me het gevoel nergens bij te horen. Niet bij de wereld van de zieken, maar ik kan ook nog niet goed meekomen met die van gezonde mensen. Ik val er tussenin. Ik vroeg mij vroeger weleens af hoe mijn leven eruit zou zien als ik uit dit zieke lijf, deze gevangenis, zou kunnen ontsnappen. Hoe bevrijdend het zou zijn. Maar is dat wel zo? Kan ik die vrijheid en het gewone leven na zoveel jaar wel aan? Ik ben dankbaar, maar onzeker en kan de vele prikkels vaak niet goed verwerken. Het kost tijd om iets goed tot me door te laten dringen. Buitenstaanders kijken mij soms vragend aan, vinden me raar. Ze spreken het niet uit, maar ik voel het. Wat mis ik Tessa toch, ik kan mij nog altijd zo verloren voelen zonder haar. Buiten die momenten van vertwijfeling denk ik: Kom maar op, laat het leven zich maar ontvouwen. Steeds vaker durf ik de verkramping los te laten, erop te vertrouwen dat het goed komt en wanneer ik mijn strakke schema loslaat ik niet direct een terugval krijg in mijn conditie.

Sterker, maar breekbaar

Mijn lichaam is sterker, al blijft het fragiel, mijn systeem kwetsbaar, en heeft mijn lijf soms moeite om het systeem draaiende te houden. De bloedcirculatie en lymfesysteem werken nog verre van optimaal, klieren zijn soms opgezet. Ook daar komt verbetering in, maar het gaat met twee kleine stapjes vooruit en weer een terug.

Chronisch ziekzijn is een dagtaak en revalideren wordt niet voor niets vergeleken met het beoefenen van topsport.

Ziek of gezond?

Ik had je het liefst alleen maar positief nieuws verteld, maar de waarheid is dat het een beetje tegen zit. Ik heb weer een nekhernia, de derde op rij, en moet daarom nog meer op mijn gezondheid letten. Ik ga door met trainen, in overleg met mijn fysiotherapeut, in aangepaste vorm. Het hoort erbij, je weet dat wanneer je chronisch ziek bent je zo weer kan worden getackeld. Letterlijk en figuurlijk. Ik zie het maar als een test, inmiddels weet ik dat ik de veerkracht heb om hier weer bovenop te komen. Vertrouwen hebben in mijn lichaam en dankbaar zijn voor wat is, is mijn houvast.

Krachttraining bij Fit20

IMG_7551

Sinds vorig jaar zomer word ik begeleid door een personal trainer. Hij wacht mij altijd enthousiast op, ‘Gaan we weer knallen?’ Dat knallen valt mee hoor, het blijft constant zoeken naar balans, tussen dat wat mijn lichaam aankan en mijn grenzen verleggen. De trainingen gaan gelukkig steeds beter. Vooral het toestel voor het trainen van de buikspieren was in het begin een ramp. Bij een apparaat voor de beenspieren reageert hij, ‘Wat ben jij toch lenig, niet normaal!’ Hij verbaast zich daar over, maar ik zat vanaf mijn vierde jaar op ballet en blijkbaar heeft dat een langere houdbaarheidsdatum dan je spierkracht. Mijn spierkracht is in die anderhalf jaar trainen bij fit 20 behoorlijk verbeterd, ik zit nu op ongeveer de helft van een gezonde vrouw van mijn leeftijd. Dat is gigantisch als je nagaat op welk niveau ik begon, er sneuvelen aan de lopende band records. Hij laat mij na de training zijn ipad zien, met daarop de grafieken van mijn vorderingen. Bij zijn aantekeningen staat met grote letters: Wauw! ‘Ik heb vanmiddag nog lopen opscheppen over je,’ vult hij aan en knikt met een big smile, ‘echt waar!’

Op de flowmat

IMG_7575

Ik lijk wel gek, denk ik bij de aanblik van de spijkermat. Ik heb hem via internet. Ze noemen het een flowmat, de spijkers zijn vervangen door vlijmscherpe plastic puntjes die je bloedcirculatie en acupunctuurpunten positief zouden beïnvloeden. De eerste keer lukt het me net om er 10 minuten op te blijven liggen. Het is zo scherp dat ik mijn hand eraan open haal. Mijn rug is naderhand knalrood, maar voelt ontspannen aan. Na een paar weken lukt het om een half uur te blijven liggen, intussen luister ik naar meditaties en podcasts. Het is geen wondermiddel, maar alle beetjes helpen. Ik noem dat procentjes sprokkelen.

De bergetappe

IMG_7552

De laatste paar jaar voor Tessa’s dood stond er een simpel hometrainertje uit de kringloopwinkel aan het voeteneinde van mijn bed. Ik begon met af en toe één minuut fietsen, en had het opgebouwd tot vijf minuten. Na het wegvallen van Tessa ben ik verder gegaan tot tien. En toen kwam het grote moment dat ik het buiten ging proberen. Ik slingerde als een dronken vent, omdat ik mijn evenwicht niet kon bewaren, te langzaam fietste en te weinig kracht had om vaart te maken en dus amper vooruit kwam. Vandaar dat ik het ’ s avonds laat oefende, geen last van verkeer en pottenkijkers. Ik ben ook nog kippig, dus ik was een gevaar op de weg. Eerst een paar minuten lopen, dan een paar minuten fietsen, daarna weer teruglopen. Stopwatch op mijn arm. Dat was ruim drie jaar geleden. En nu? Nu is het eind 2017 en ik fiets 2 keer bijna een half uur! Daarbij neem ik af en toe een brug, zoals de Giezenbrug, dat is voor mij een hele klim en behoorlijk zwaar. Vandaar dat ik die laatste route tot ‘de bergetappe’ heb gedoopt. Daarna is het wel over en uit, lig ik op bed en heeft mijn lichaam de hele nacht nodig om te herstellen.

Yoga

IMG_7550

Met de yogalessen kan ik tegenwoordig aardig meekomen, in het begin moest ik vaak tussendoor even stoppen of kon ik veel oefeningen überhaupt niet meedoen omdat ze te zwaar waren. Ik heb ook vaak aan nieuwe cursisten moeten uitleggen waarom ik met een scootmobiel naar de yogales kom. Het is vreemd natuurlijk, ik begrijp dat buitenstaanders raar opkijken. Wanneer ik uitleg dat ik de oefeningen van de fysiotherapeut zat was en zo graag weer de yoga wilde oppakken, omdat ik dat leuk vind en zo weer onder de mensen kom, begrijpen ze het beter. Het is fijn dat ik zulke vorderingen maak en mijn spieren sterker worden. En minstens zo fijn is het meeleven van de anderen, ik heb veel aan mijn yoga docente en medecursisten te danken. Ik ben daar een half jaar na Tessa’ s dood voorzichtig begonnen en de rest van mijn huidige revalidatieschema is hieruit voortgevloeid.

Leg dat maar eens uit

Het noodzakelijk verdelen van mijn energie levert komische taferelen op. Hoe vaak ik niet de vraag krijg of ik een lekke band heb wanneer ik met de fiets aan de hand loop of mensen verschrikt opkijken van het alarm op mijn stopmatch. Mensen kijken ook verbaasd als ze mij de ene keer in de scootmobiel voorbij zien komen en later, soms zelfs binnen een paar uur, op de fiets. Ik zie ze denken, hoe kan dat nou? Leg dat maar eens uit. Ik probeer het de laatste tijd wel te combineren, dus de fiets ook te gebruiken als vervoersmiddel. Het lastige is dat de activiteit waar ik heen fiets ook energie kost, en ik dan het risico loop te moe te zijn om nog terug te kunnen fietsen. Dus vandaar dat ik ’s middags in de scoot en ’s avonds weer vrolijk op de fiets zit! Je zou, zeker in de zomer als iedereen buiten zit, de gezichten eens moeten zien.

Lopen

IMG_7576

Die paar minuten lopen in de straat zijn na ruim tien jaar uitgegroeid tot heuse looptrainingen van ruim een uur. Soms zelfs nog langer, en af en toe probeer ik daarbij zelfs een kleine 40 meter hard te lopen, als ik echt een goede dag heb. Hoewel ik niet echt hard ga hoor, maar ik doe een poging. Ik wissel de trainingen af en, afhankelijk van de andere activiteiten, wandel ik een paar avonden per week. Zo doe ik iedere avond iets anders om mijn spieren maximaal te trainen. Als het echt slecht weer is en ik volgens mijn schema buiten zou moeten lopen en of fietsen, durf ik nu weleens over te slaan en doe ik in plaats daarvan extra oefeningen binnenshuis. En omdat mijn spieren sterker worden kan ik ook langer zitten en daardoor leuke dingen ondernemen. Al blijft het passen en meten wat ik wanneer kan doen en lig ik tussendoor nog veel op bed. Strak plannen en prioriteiten stellen, op Madurodam niveau, die term gebruik ik vaak om het uit te leggen. Want iedereen moet keuzes maken, alleen moet ik dat noodgedwongen dagelijks tot in detail.

Andere ondersteuning

Mijn shiatsu-therapeut en de natuurgeneeskundig therapeut werken aan mijn energie en spieren. Dat is nodig want mijn qi, mijn levensenergie, was vrijwel verdwenen en komt langzaam terug. De pijnlijke spierverklevingen, veroorzaakt door verzuring en slechte doorbloeding, worden intensief behandeld. Het heeft tijd nodig. Mijn onderlichaam blijft vaak ijskoud, ook na een training of yogales. Het voelt alsof mijn boven en onderlichaam nog niet helemaal op één lijn zitten. Ik heb de hulp van een orthomoleculair voedingsdeskundige ingeschakeld, omdat ik geen chemische troep meer wil slikken. Met natuurlijke supplementen en gezonde plantaardige voeding probeer ik mijn lichaam en organen te ondersteunen, zodat het zichzelf kan resetten.

Later, als ik groot ben

IMG_7578

Mensen vragen mij weleens wat ik wil worden, later als ik groot ben. Ik hoop natuurlijk dat ik straks met mijn boek veel mensen bereik, maar dat ik ook op andere manieren mijn ervaring kan inzetten om anderen te helpen. Ik heb het geluk dat ik zelf een team heb kunnen vormen met lieve, enthousiaste deskundigen die mij helpen. Ik ben ieder die mij de afgelopen jaren op wat voor manier dan ook heeft geholpen en gesteund enorm dankbaar. Dat geldt voor de professionals, maar zeker ook anderen die het zich misschien niet eens bewust zijn. Zonder jullie was ik nooit zover gekomen, had ik het niet gered!

De grote misvatting

Er moet me nog iets van het hart. Ik krijg vaak lovende woorden dat ik zo mijn best doe en zulke vorderingen maak. Dat is hartstike fijn natuurlijk, maar het betekent niet dat iemand die niet vooruit gaat en waarbij het niet lukt, niet genoeg zijn best doet. Ik stoor me vaak aan het propageren van het idee dat je alles in de hand hebt en als je maar genoeg je best doet je alles kunt bereiken. Ik vind het niet alleen kwetsend, maar ook misleidend en de halve waarheid, want zo simpel steekt het leven niet in elkaar. Als alles je voor de wind gaat lijkt het leven misschien volledig maakbaar, maar het is een illusie. Je invloed is beperkt. Het leven is wat je overkomt, terwijl je andere plannen maakt. Ik ben vooral dankbaar, ontzettend dankbaar dat er na al die jaren ploeteren licht is aan het eind van de tunnel.

Als je worstelt met het opbouwen van je conditie heb ik een belangrijke tip; zoek iets wat je leuk vindt, begin met kleine stapjes en bouw het langzaam op, dan houd je het het langste vol.

Beter worden heb je niet onder controle, de levenskunst zit hem in het beter worden in accepteren en loslaten van controle.

Tot slot dank ik natuurlijk alles in eerste instantie aan Tessa. Als zij er niet was geweest, had ik het die afgelopen dertien jaar never nooit volgehouden. De cartoons zijn een knipoog naar haar, ik noemde haar toen ze pas bij ons was weleens gekscherend Scooby Doo.

Dank voor het lezen, je tijd en belangstelling.

Liefs,

Eveline 💚

Alternatief, daar zit iets in.

Over spiritualiteit, medische zorg, gezond verstand en hoe de waarheid in het midden ligt.

Als je begrijpt wat ik bedoel

Blog2 Plaatje1

Open minded, maar kritisch.

De eeuwenoude tradities en paden geven ons levenswijsheid en kennis over gezondheid en kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan je welzijn, maar tegelijkertijd is het goed om kritisch te blijven en je er eerst goed in te verdiepen. Als je je te lichtzinnig aan iets overgeeft, of te kritisch bent en zonder kennis alles veroordeelt, doe je jezelf tekort. Maar ik geef toe, ook ik schiet vaak in de lach om de zelfuitgeroepen goeroes en ingestraalde of uitgestraalde verlichte types die je soms ook op social media tegenkomt. En ligt het aan mij of wordt intussen de helft van Nederland gecoacht door de andere helft?  Het gaat me aan het hart dat mensen met bijzondere gaven en oprechte intenties worden overschaduwd door charlatans die op internet goede zaken doen. Het lijkt mij belangrijk om je gevoel, maar ook je gezonde verstand te gebruiken.

Alternatief? 

Dat geldt ook voor de alternatieve of complementaire geneeskunde. In je diepste wanhoop wil je beter worden en het maakt je niet uit naar welke piskijker je gaat. Ik weet als geen ander hoe moeilijk, zo niet onmogelijk, het is om je hier goed in te verdiepen als je ziek en kwetsbaar bent. Hoe scheid je het kaf van het koren?  Het schrijnende is dat de reguliere gezondheidszorg zo’n afkeer heeft van alles wat niet door de farmaceutische industrie wordt gefinancierd, dat ook hier alles op één hoop wordt gegooid.  Een gemiste kans, want de reguliere en alternatieve (what’s in a name?) zouden elkaar mooi kunnen aanvullen. Alternatief is ook een rare aanduiding en verzamelnaam, want veel oude geneeswijzen die ze daaronder scharen zijn al duizenden jaren oud. Zoveel ouder dan onze jonge commerciële farmaceutische industrie, die zelf trouwens ook gebruik maakt van die oude kennis.

Vannacht werd ik getroffen door een invallende gedachte

Blog2 Plaatje2

Regulier.

Wat weet een gemiddelde arts hier in het westen van voeding, mindset, leefstijl of preventie? Ik geloof dat er in de hele studie welgeteld één dag aan voeding wordt besteed. Het is geen geheim dat artsen bonussen krijgen van zorgverzekeraars en de farmaceutische industrie voor het uitschrijven van medicijnen. Ik heb mij weleens afgevraagd of er medicijnen worden voorgeschreven om symptomen van een ziekte te bestrijden of dat er ook diagnoses worden gesteld om medicijnen te kunnen voorschrijven. In ieder geval gaat het vaak voorbij aan de diepere oorzaken. De term ‘medicijnen studeren’ vat het dus eigenlijk goed samen.

Gezondheid.

Wist je dat ze in andere culturen heel anders naar gezondheid en gezondheidszorg kijken dan wij hier in het westen? Ik las laatst dat een huisarts in China wordt betaald naar de gezondheid van zijn patiënten. Hoe gezonder zijn patiënten, hoe beter de huisarts. Klinkt logisch toch? Dr. Pang Ming, een Oosters en Westers afgestudeerd arts, startte in 1991 in Beijing een klein Zhineng centrum. Het werd in korte tijd zo succesvol, met meer dan 300.000 patiënten, dat het de titel ‘het grootste medicijnloze ziekenhuis ter wereld’ kreeg. Arts en onderzoeker Henk Fransen heeft de intentie om hier in Nederland het eerste medicijnloze ziekenhuis op te zetten, om mensen te begeleiden in hun zoektocht naar genezing. Zodat ze gebruik kunnen maken van de kennis van beide werelden. De medische die van buitenaf en de alternatieve benadering die van binnenuit werkt, het beste van twee werelden gecombineerd. En hij krijgt gelukkig bijval. De laatste tijd wordt steeds vaker vanuit de westerse geneeskunde zelf de macht van de farmaceutische industrie ter discussie gesteld, een hoopvolle ontwikkeling.

Dat geeft te denken

Blog2 Plaatje3

Wat het mij heeft gebracht. 

Ik heb ook de wijsheid niet in pacht, ik zoek mijn eigen weg hierin. Mijn ervaring is dat het een complexe zoektocht is om jezelf en je lijf te leren kennen en te helen. Een mens zit wonderlijk in elkaar en is zeker geen verzameling losse onderdelen, vandaar dat de reguliere gezondheidszorg vaak tekortschiet. Met al die specialisten met een kokervisie, op hun eigen eilandjes van kennis. Zodra het te ingewikkeld wordt of samenwerking met andere disciplines vraagt kom je in de problemen, en wordt je van de één naar de ander gestuurd. Uiteindelijk moet je het zelf uitzoeken en kom je in een doolhof terecht. Dat heeft op den duur geresulteerd in een zelf opgezet revalidatietraject, en mijn persoonlijke zoektocht naar genezing. Ik heb een team van enthousiaste deskundigen die mij begeleiden op verschillende gebieden, en langzaam begint het zijn vruchten af te werpen.

In latere blogs zal ik daar dieper op ingaan, in de hoop dat ik hiermee anderen kan helpen.

Bedankt voor het lezen en ik wens je een goede gezondheid.

Liefs,

Eveline 💚