Dat wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Kuiken

Hoewel het veganisme voor zoiets moois staat, hebben veel mensen moeite met het woord veganist. Ik heb dat soms ook, door de sociale en morele oordelen, het cynisme en aan de andere kant het gevoel dat de “vegan police” overal verdekt staat opgesteld om je te betrappen op een overtreding. Het is jammer dat er zoveel onbegrip is. Iedereen doet z’n best en probeert zo goed mogelijk te leven, de meeste mensen dan, uitzonderingen daargelaten.

 

Ik omarm het principe van het veganisme, kan me in de omschrijving helemaal vinden. Toen ik ermee in aanraking kwam voelde het dan ook als thuiskomen. Dit omschreef precies waar ik zo mee worstelde, het meten met twee maten. Het is een terugkerend thema, iets wat mij bezighoudt.

hond-varken

Het zogenoemde speciesisme, het ene dier aaien en vertroetelen terwijl het leven van een ander dier niets waard is. Ik begrijp het niet en zal het ook nooit begrijpen. Waarom de een meer waard zou zijn dan de ander, zowel qua mens als dier. Omdat je de een (her)kent of denkt te kennen en de ander vreemd is? Bepaalt dat hun waarde?

Een vervelende menselijke eigenschap komt ook bij veganisme om de hoek kijken, die van voor en veroordelen. Zowel van verstokte carnivoren die alles veroordelen en negatief belichten wat ook maar iets met veganisme te maken heeft tot de harde kern van veganisten die iedereen veroordeelt die niet voldoet aan hun leefregels. Ik hing en hang er nog steeds ergens tussen in, omdat ik niet geloof in die hokjes.

Natuurlijk vind ik het ook lastig als mensen het niets lijkt te kunnen schelen en alleen maar hun eigen vertier najagen. En toch denk ik oprecht dat deze mensen niet het kwaad vertegenwoordigen, maar het eerder gebrek aan kennis en empathie is. Het is angst die ze drijft, angst voor verandering. Bang dat ze iets tekort zullen komen, tekort worden gedaan, wanneer ze in hun ogen iets zouden moeten opofferen voor een ander of het grote geheel.

En die weerstand en tweedeling zie je in bredere lijn in veel dingen terug, kijk maar naar onze tradities of gewoontes die vragen om aanpassingen. We bestormen woedend het Maliveld in Den Haag als iets ons niet aanstaat, terwijl die regels er zijn voor ons welzijn, het behoud van onze natuur en leefwereld. Het verontwaardigde individu lijkt een belangrijkere plek in te nemen dan het grote geheel en de bereidwilligheid om je aan te passen lijkt ver weg. Niets is blijvend en dat is maar goed ook, ook al verzetten mensen zich hiertegen.
Terug komend op het veganisme. Waar de weerstand tegen het woord veganist vandaan komt, komt meer door het stempel dat anderen er op drukken. Ik vind generaliseren en hokjesdenken vreselijk en worstel daarom zelf ook met de term vegan of veganist, hoewel ik vegan al vriendelijker vind klinken. Zelf gebruik ik meestal de term plantaardig, al dekt dat ook de lading niet helemaal.

Ik wil niet bij een groep horen, omdat ik mij niet wil identificeren met een groep. Ik houd niet van grote groepen mensen, van het wij-en zij- gevoel. Wij horen erbij, zij niet. Jij hoort niet bij ons clubje omdat je anders bent. Het is volgens mij de basis van al het kwaad in de wereld. Het principe van het veganisme omarm ik, maar de starre regels die daarbij lijken te worden gehanteerd door sommige veganisten schrikt mij af.

Zo interesseer ik mij ook in de verschillende geloofsovertuigingen en filosofische stromingen, maar heb ik niets met religie. Niets met dogma’s en opgelegde leefregels. Volgens mij is er maar één belangrijke leefregel: doe andere levende wezens geen kwaad. Als je dat belangrijk vind denk je in wezen al als een veganist, dat is de basis van het veganisme. Dat wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Zo simpel is het.

Het zou de wereld in ieder geval tot een betere plek maken. Als we alles wat leeft liefdevol met respect zouden bejegenen zouden er geen oorlogen zijn, geen slachthuizen, geen boze varkensboeren, geen zwarte piet discussies, geen kinderarbeid of onderdrukking van vrouwen, geen homohaat, en geen slechte gezondheidszorg. Dan stond liefde bovenaan. Liefde en zorg voor alles wat leeft, met elkaar rekening houden en voor elkaar zorgen. Mooie gedachten om mee te nemen de komende maanden.

Sinterklaas is sinds zaterdag weer in het land en daarmee ook de onverdraagzaamheid helaas. Wat ooit een kinderfeest was is verworven tot een excuus om onderhuids racisme de vrije loop te laten. Ook hier verzet en tweedeling en het bagatelliseren van gevoelens.

Wat er afgelopen zondag tijdens een voetbalwedstrijd gebeurde is vreselijk, het racistisch uitschelden van een voetballer, al is dit al lange tijd aan de gang. Hulde voor de scheidsrechter die een statement maakte door de wedstrijd stil te leggen. Het is een begin. Maar is het niet een probleem van ons allemaal? Moeten we niet vaker opstaan tegen racisme, zelfs als een opmerking zogenaamd grappig is bedoeld? 

Misschien is mijn verontwaardiging en hartzeer over racisme, sexisme, speciesisme, allemaal terug te voeren naar hetzelfde basisprincipe en vind ik dat verzet terug in het veganisme. In feite voeren ze eenzelfde strijd, die tegen onrecht en discriminatie.

GoVegan

We zijn de weg een beetje kwijt. Misschien moeten we met elkaar meer kijken naar wat ons verbindt in plaats van wat ons onderscheidt. En wie weet gaan mensen dan vanzelf meer openstaan voor veganisme. Want los van alle regeltjes, franje en opsmuk, in de basis gaat het om liefde voor het leven.

Om verbinding en compassie voelen…

voor mens, dier en onze mooie planeet.

 

Liefs,
Eveline💚

Waar komt mijn liefde voor honden vandaan?

puppy

Waar komt mijn liefde voor honden vandaan? En wat heb ik toch met poedels?

Laten we vooropstellen….ik ben geen gedragsdeskundige, geen expert in hondengedrag, maar gewoon iemand met interesse en vooral liefde voor honden.

Mijn eerste ervaring met honden had ik al als klein meisje met de honden Spenny en Cindy. De eerste was een kruising poedel/bouvier en Cindy een grijs dwergpoedeltje.

Vooral met Cindy kreeg ik een sterke band.

Ze woonden bij een mevrouw waar ze geen goed thuis hadden, en ik deed mijn uiterste best om hun leven wat aangenamer te maken. Ik liet ze uit en verzorgde ze zo goed ik kon. Toen Spenny verhuisde naar een beter thuis richtte ik al mijn aandacht op Cindy, die minder geluk had. Misschien dat ik daarom zo zielsveel van dat hondje hield, ze was zo kwetsbaar en had niemand anders die zich om haar bekommerde.

Ik weet nog hoe ik in het plaatselijke parkje, het schapenweidje genaamd, met Cindy het hierkomen oefende met een lang touw. Niet om haar te trainen of mijn wil op te leggen. Daar dacht ik niet eens over na, maar ik zocht verbinding, meer contact, zodat zij los kon lopen en we veilig samen konden spelen. Het zou haar leven zoveel leuker maken. Cindy was jong en huppelde om mij heen aan het lange touw, ze deed gek en uitdagend. Het hondje wilde alleen maar spelen en rennen.

Ik trok voorzichtig het touw met Cindy naar mij toe en herhaalde onderwijl duidelijk het woordje “hier”.  Eenmaal de vangst binnen knuffelde ik met haar. Ze gaf me likjes in mijn gezicht. En ik bleef herhalen: “Dit is hier, begrijp je het? Dit is hier!”

Hoe oud zal ik geweest zijn, jaar of tien?

IMG_0410

Al snel had ze het door en kon ze los met mij spelen. Tussendoor  bleef ik af en toe hier roepen, dan knuffelden we even en speelden weer verder. Het was een leuk spelletje voor ons allebei. Zo leerden we elkaar beter kennen, en leerde ik haar ook zitten. Zodra ze ging zitten zat ik op mijn hurken bij haar en vertelde haar dat dit “zit” was. Ze keek me dan liefdevol aan, zoals altijd, en al snel was een opgetogen “zit” zeggen voldoende om haar snel te laten zitten. We hadden samen zo’n plezier. Ik leerde haar pootjes geven en blijven staan. Onze band werd alleen maar hechter.

Soms denk ik weleens, niets afdoend aan alle deskundigen en wetenschappers, is oprechte aandacht en samen ergens plezier in hebben niet het allerbelangrijkste? Regels of opvoeding is maatwerk, geen hond is hetzelfde. Net als ook ieder kind anders is. Staat een band krijgen en elkaar vertrouwen niet bovenaan als het aankomt op opvoeding? Is liefde niet de basis? Werd ik vroeger weleens naïef genoemd, of honend door zogenoemde deskundigen weggezet als iemand zonder kennis van zaken, omdat ik mij niet kon vinden in hun opvoedingsmethodes. De slipketting, het corrigeren van angstige honden, het verplichte spelen, een onzekere hond het zelf laten uitzoeken omdat honden het onderling wel regelen. Dit alles stuitte me zo tegen de borst. Ik ben zelfs eens bij een hondentraining weggelopen omdat ik mijn onzekere (asiel)hond niet in een omheinde bak, zonder vluchtmogelijkheid, door vreemde honden wilde laten bespringen. Tegenwoordig is dat heel anders en is de algehele zienswijze gelukkig veranderd, maar ik voel me nog altijd schuldig dat ik mijn toenmalige angstige hond niet voldoende heb beschermd en onbewust tekort deed. Ik liet mij dingen aanpraten waar ik niet achter stond.

Gelukkig zijn de tijden veranderd en zijn er tegenwoordig gedragsdeskundigen die je om raad kunt vragen, al bestaat er geen quick fix om een hond te laten doen wat jij wilt.  Je zult er altijd tijd en energie in moeten investeren.

Van hondenopvoeding of training had ik als kind nog nooit gehoord. Ik volgde mijn gevoel. Ik wilde alleen maar met Cindy communiceren, onze band versterken, haar begrijpen en samen overal naartoe kunnen. Toen ik laatst met een vriendin en haar honden op het strand was vertelde ik haar dat ik als jong meisje met Cindy naar het strand ging. Hoe leuk ik dat vond. Cindy was mijn beste vriendinnetje. We deelden alles, zelfs lekkers zoals een ijsje. Ik weet nog dat we naast elkaar op het houten bankje zaten voor de snackbar en omstebeurt een likje van het softijsje namen. Dat mensen afkeurend keken en het vies vonden begreep ik niet.

We hadden zo’n band dat ze altijd los met mij mee liep en mij als een schaduw overal volgde. Dit hondje heeft de basis gelegd voor mijn liefde voor honden. Ik was ontroostbaar toen ze stierf. Later volgden er andere honden in mijn leven, veel honden, ik liet ook honden uit van het plaatselijke asiel. Ook bleven bijzondere poedels steeds mijn pad kruisen. Ik verdiepte me in hondengedrag en opvoeding. Ik las er veel over, volgde een cursus kynologie en had zelf niet de makkelijkste honden uit het asiel.  Mijn tweedekans honden hebben mij zoveel geleerd en gegeven.

Als kers op de taart kwam Duitse herder Tessa in mijn leven, die de hoofdrol speelt in mijn boek en waardoor de liefde voor honden en dieren in het algemeen tot een climax kwam.

En toch…                                                                                                               

bij ieder poedeltje dat ik tegenkom denk ik altijd weer even met veel liefde terug aan Cindy.

 

Liefs,

Eveline 💚

 

Heimwee

banner1

Het is iets wat iedereen in meer of mindere mate herkent, heimwee. Heimwee is het verlangen naar dat wat vertrouwd is. Heimwee naar vroeger, naar iemand, je oude huis, je eigen bed, vertrouwde omgeving, bekende geluiden of zelfs heimwee naar spullen. Materiële dingen zonder waarde voor anderen kunnen bij jou, als je ze moet missen of achterlaten, plots een melancholisch gevoel van heimwee oproepen.

 

foto2Het gaat dan natuurlijk niet om dat schilderijtje, of die specifieke bloempot. Nee, het gaat om het gevoel en die specifieke herinneringen die bijvoorbeeld zo’n oud stoeltje bij je oproept. Het kan ook een geur of bepaalde smaak zijn. Geprikkeld door je zintuigen voel, ruik, zie, hoor of proef je iets waardoor er van alles wordt getriggerd. Er komt een wereld aan herinneringen en associaties naar boven. Het roept mooie herinneringen of teleurstellingen en oude verwachtingen bij je op. Hoe rijker je gevoelsleven, hoe sterker dat misschien is ontwikkeld?

 

Heimwee is lastig om aan anderen uit te leggen. Er zijn mensen die nooit op vakantie gaan omdat ze alleen in hun eigen bed kunnen slapen. Of hebben zo’n heimwee naar huis dat ze er niet van kunnen genieten. Dat is voor buitenstaanders soms moeilijk te begrijpen.

 

Heimwee kent vele vormen en gezichten, en situaties verschillen. Als er sprake is van een verlies is dat een ander soort heimwee dan verlangen naar huis tijdens een vakantie. De een is onherroepelijk, de ander niet.

 

Ontheemd, verloren, verdrietig voelen, om het gemis of om verloren herinneringen. Vervlogen tijden en verloren dromen. Herinneringen die je te pas en te onpas lastig vallen of juist welkom zijn en een veilig gevoel van geborgenheid geven. Je herkent het misschien wel…zo’n vertrouwd gevoel dat je juist even troost kan geven. Die herinneringen en dat gevoel van heimwee is niets om je voor te schamen, het betekent namelijk dat je ergens om gaf of geeft.

 

BordjeTerwijl ik eet van de blauw/witte bordjes met klederdracht van Middelburg of Spaken, is het net of oma weer even bij me is. Zijn ze bijzonder of vind ik ze heel mooi? Nee, en toch betekenen ze veel voor me. Ze herinneren mij aan een liefdevolle tijd en geborgenheid. De vele logeerpartijen bij opa en oma, aan witte boterhammen met dik roomboter en een nog dikkere laag hagelslag. Televisie kijken tijdens het eten. Slapen in het grote bed. Oma’s kunstgebit in het troebele glas water op het nachtkastje. Ik kende dat huis tot in detail en loop er in gedachten nog weleens rond.

 

Het witte ouderwetse bad op pootjes, waar ik niet in mocht omdat anders de vloer en het plafond beneden nat werd. De grote zinken teil met water in de tuin, waar ik ‘s zomers in mijn gele badpakje in speelde. Het zoete aroma van de bloeiende magnolia. Het grind om het huis, waarin ik zocht naar de mooiste steentjes. Die teil heb ik nog, net als een mooi steentje waar oma bij de juwelier een hangertje van had laten maken. Het steentje is waarschijnlijk niets waard, maar wel voor mij. Ik weet nog hoe ik na uren in dat grind spitten trots binnenkwam en mijn schat toonde.

 

ValkenburgerlaanDit soort sfeervolle oude huizen noemde ik standaard “opa en oma huizen”. Eenmaal volwassen wilde ik dan ook niets liever dan in zo’n “opa en oma huis” wonen. Met grind, en een grote tuin rondom met vogels. Oma hield van dieren. Ze kon vertederd naar de musjes kijken die ze dagelijks eten gaf. In een groen plastic bakje kruimelde ze na het eten de boterhamrestjes om ze vervolgens in de tuin op het vogelvoederplankje uit te strooien. Samen keken we in de achterkamer door de openslaande deuren naar de etende vogeltjes.

 

Later droomde ik van een gezin in een “opa en oma huis”, met veel groen en dieren in en om het huis. En stiekem wenste ik ooit weer in het huis in Boskoop te kunnen wonen. Maar mijn zieke lichaam gooide roet in het eten, en ik moet het nu doen met herinneringen en oude verlangens ….en de daarbij komende gevoelens van heimwee.  Misschien bestaat er ook zoiets als heimwee naar je verlangens, volgens mij kun je ook heimwee hebben naar het beeld van hoe je jouw leven voor je zag. Het leven verloopt helaas vaak anders dan je het had voorgesteld.

klok

 

Ook met mijn vader deel ik de heimwee naar weleer. De dementie maakt hem alsmaar kwetsbaarder, maar ik vind toegang tot hem via ons verleden. Zolang dat nog lukt, is er een deel van hem over. Al verdwijnt hij stapsgewijs verder in die schemerwereld, waar ik hem niet altijd meer terug kan vinden. Als contact tot overlevingskunst is verheven, je alleen nog met liefde en gevoel communiceert, dan staat heimwee even aan de zijlijn geparkeerd. Maar eenmaal buiten, op weg naar huis, neemt die venijnig het roer over.

 

Heimwee betekent dat iets of iemand betekenis had, dat het belangrijk voor je was. Bedenk maar als het je weer eens overvalt en je jezelf verliest in oude herinneringen, dat je mist en verlangt naar dat wat je ooit liefde en vreugde schonk. Uit onderzoek blijkt dat zo’n 93% van de volwassenen er wel eens last van heeft.

 

Sta gerust een moment stil bij wat je voelt. Het is oké, het mag er zijn. Je hoeft het/jezelf niet te verstoppen. Voel je je verdrietig, wees dan lief voor jezelf. Neem een moment rust in de natuur of zoek een luisterend oor bij een lieve vriend of vriendin. Zodra je je ermee verbindt, het erkent dat het er mag zijn zal je zien dat het weer oplost of in ieder geval naar de achtergrond verdwijnt.

 

Liefs,

Eveline 💚

Lepels

En toen was ik door mijn reserves heen en zat ik in de lappenmand. De laatste tijd ging het fysiek steeds minder en werd ik ziek. Tja….mijn “lepels” waren al een tijdje op. Lepels? 

Er is een bekend verhaal dat uitlegt hoe het werkt als je zoals ik moet schipperen met je energie: De lepeltheorie. Kort komt het erop neer dat een chronisch zieke vrouw haar vriend een aantal lepels in zijn handen geeft en erbij zegt: ‘Dit is mijn dagelijkse energie.’ Ze geeft als voorbeeld dat ze ’s middags een paar uur weg wil. De vriend legt een paar lepels weg als symbool van de hoeveelheid energie waarvan hij denkt dat daarvoor nodig is. Hij heeft nog een flink aantal lepels, energie, in zijn handen. Ze schudt haar hoofd en corrigeert hem: ‘Ik moet die dag eerst nog opstaan, aankleden en ontbijten.’ 

Voor elk van die activiteiten pakt ze nog eens een aantal lepels uit zijn handen. Ineens ziet hij dat hij geen lepels meer overheeft. Ze legt uit, dat als ze te weinig energie heeft voor alle activiteiten op een dag, ze alvast een lepel van de volgende dag kan gebruiken. Maar dat betekent dan wel dat ze de volgende dag nog minder energie tot haar beschikking heeft. Haar vriend schrikt als het tot hem doordringt met hoe weinig energie ze het dus iedere dag moet zien te redden. 

Om uit te komen met het rantsoen is het pure noodzaak om alles strak te plannen en dagelijks prioriteiten te stellen. Boodschappen doen vandaag of onder de douche? Morgen naar de fysiotherapie of naar de dokter? Dilemma’s waar ik dagelijks mee worstel. En wat doe je als je niet meer kan kiezen en er steeds meer op je af komt? 

In mijn hoofd wil ik alles volhouden en wring ik mij soms in allerlei bochten om toch meer te kunnen, maar mijn lichaam komt in verzet. Het weigert gewoon op een gegeven moment, of zint op wraak zodat ik later alsnog die klap voor mijn hasses krijg.

Alle spontaniteit, gastvrijheid en het vermogen om goed voor mijzelf of anderen te kunnen zorgen verdwijnt daardoor. Mijn concentratievermogen wordt nog slechter. Dat beetje waar ik nog wel controle over heb houd ik met beide handen krampachtig vast. Soms te perfectionistisch, maar ik kan niet anders, want het verlies vergroot de compensatiedrang alleen maar. Dit emotionele litteken is onderdeel van mijn leven.

Echt waar, soms kan ik er mee dealen en accepteer ik hoe het leven is, maar als ik lang word overvraagd en overbelast raak voel ik hoe ik langzaam instort en daardoor komt alles in mij daartegen in opstand. Als een hamster in zo’n achterlijk molentje probeer ik weg te rennen. Maar helaas, er is geen ontsnappen aan. Ik zal het moeten aanvaarden zoals het is. Ik heb geen keus. Ik kan mij nu beter mindful overgeven aan wat is en het oordelen loslaten, yeah right, en leven in acceptatie (lukt ook niet altijd, maar ik blijf verwoede pogingen doen). 

Maar al met al, nu dus pas op de plaats. Inmiddels heb ik echt wel geleerd hoe het niet moet, maar ga er maar aanstaan. In mijn kapotte scootmobiel kunnen nieuwe accu’s worden gezet, of de oplader vervangen. Mijn eigen lege accu of oplader kan niet worden vervangen, dus ik moet het doen met wat ik heb en eerst de drooggekookte accu opnieuw zien op te laden. Langzaam aan…en extra zuinig zijn op mijn lepels. 

Liefs,

Eveline 💚

Domme gans?

Gefascineerd als ik ben door deze prachtige vogels kan ik het niet laten om, wanneer ik het gegak in de lucht hoor en de ganzen over zie vliegen, ze na te kijken. Schitterend die prachtige V-vorm. Vind jij ze ook mooi? Dan heb ik wat weetjes voor je.

Wist je bijvoorbeeld dat wanneer een mannetje en een vrouwtje een paar vormen, ze meestal hun hele leven samen blijven? En als er een wegvalt de ander zijn verdere leven alleen blijft? Ganzen zijn hele trouwe dieren en kunnen wel 30 jaar oud worden.

Gans2

Moedergans neemt haar jongen onder haar vleugels om ze warm te houden en om ervoor te zorgen dat de jongen het vet van de veren van de moeder overnemen, zodat hun dons enigszins waterafstotend wordt. En wat ik ook zo mooi vind is dat ganzen hun jongen onderbrengen in een crèche, je hebt vast weleens zo’n grote club jonge ganzen gezien met een paar begeleiders.

Het kuiken-dagverblijf is handig voor de ouders die, net als bij ons, op deze manier tijd hebben voor hun dagtaak. De ouders kunnen op zoek naar voedsel. In een grote groep is het ook veiliger voor de kids, want de kans om gepakt te worden door een roofdier is kleiner in een grote groep.  De begeleiding van de crèche is in handen van een aantal voogden, vaak familieleden van een aantal jongen in de groep. Het is interessant dat de begeleiders zonder direct voordeel voor zichzelf op de jongen van andere ouders passen. Het kunnen ganzen zijn die niet broeden, of waarvan het broedsel verloren is gegaan. Het is niet duidelijk hoe die selectie verloopt, maar boeiend is het wel.

Ganzen hebben ook een heel goed gehoor en zijn heel waaks. Vroeger werden ze daarom bij tempels gehouden om deze te bewaken, later vaak bij boerderijen. In China gebruikt de politie zelfs ganzen om overheidsgebouwen te bewaken.

De jaarlijkse vogeltrek is voor een gans een hachelijke onderneming. Het kost ontzettend veel energie en daarnaast moet je maar afwachten of je veilig je eindbestemming haalt. Alleen kan een gans die enorme reis nooit aan, maar door samen te werken lukt het wel. Gezamenlijk gaan ze op reis naar het zuiden om te overwinteren. In het koude noorden kunnen ze ‘s winters namelijk niet overleven. Vanuit Scandinavië en Siberië komen ze daarom naar Nederland. Ze vliegen duizenden kilometers om hier gras te eten.

Ganzen vliegen over het algemeen overdag omdat ze grotendeels afhankelijk zijn van thermiek, maar soms vliegen ze ook ’s nachts. Hoe ze zich oriënteren in het donker is een groot mysterie. De oudere ervaren ganzen wijzen de weg tijdens deze lange trektochten. Ze vliegen in een prachtige grote V-vorm, schuin achter elkaar aan zweven ze in elkaars luchtstroom om zo energie te sparen. De gans die voorop vliegt heeft het het zwaarst, maar wordt aangemoedigd door de achterste gelederen. Je hoort ze vaak gakken in de lucht, ze communiceren namelijk continu. Wanneer de voorste te moe wordt neemt een ander zijn plaats in en wisselen ze van plek. De achterste ganzen hebben als taak de voorste aan te moedigen.

Iedere gans heeft zijn eigen taak in de formatie. Wanneer een gans ziek wordt of gewond raakt gaan twee ganzen mee naar de grond om hem te helpen en te beschermen. Zodra hij weer in staat is om te vliegen stijgen ze met elkaar op en sluiten ze zich bij een andere groep aan om uiteindelijk weer bij hun eigen groep terecht te komen.

Dus nooit beweren dat een gans dom is, verre van dat, misschien kunnen wij nog wat van ze leren.

Liefs,

Eveline💚

 

 

Borstonderzoek

Health

Deze keer een blog over borstonderzoek, het verschil tussen een medisch thermografisch onderzoek en een mammografie.

Het wordt vaak met elkaar vergeleken, maar dat is onterecht omdat het iets totaal anders is.

 

Tijdens een mammografie wordt er gezocht naar tumoren. 

Realiseer je dat een tumor soms pas na tien jaar zichtbaar wordt en tijdens het maken van een mammografie je borsten worden geplet, met alle gevolgen van dien. Vooral dat laatste stuit mij tegen de borst. Het kan nooit goed zijn, de eventuele kneuzingen en het beschadigen van cellen doet de gezondheid van je borstweefsel volgens mij eerder kwaad dan goed. Het aantal gevallen van borstkanker wordt niet minder, het blijft alleen maar stijgen, ondanks de mammografie. Dat komt omdat er geen aandacht is voor preventie en het gezond houden van het borstweefsel. Waarschijnlijk is het een kostenplaatje, mammografie is goedkoper, en dan is er nog de invloed van de farmaceutische industrie die niets verdient aan gezonde mensen.  Zoals de farmaceutische industrie ons wil laten geloven dat het slikken van chemische pillen je gezondheid ten goede komt, zo vertelt de lingerie industrie ons dat het dragen van een BH noodzakelijk is, terwijl het is bewezen dat het slecht is voor je gezondheid.  Alles draait om geld verdienen en macht. Er valt geen geld te verdienen aan gezonde mensen, of het promoten van een gezonde leefstijl. Dat is ook de reden waarom ik niet zo’n fan ben van het bekende roze lintje. Ik vind het te commercieel, ze halen bakken met geld binnen, maar doen vrijwel niets aan preventie of voorlichting.

 

Een thermografisch onderzoek kijkt vanuit een andere invalshoek, het is preventief, bekijkt (jaarlijks) je borstweefsel zonder straling en is niet pijnlijk.

Je hoeft er ook niet mee te wachten tot je vijftig bent, het is zelfs aan te bevelen om er juist vroeg mee te beginnen. Zo rond je dertigste zou mooi zijn, al hoeft het dan nog niet jaarlijks, maar je hebt dan wel een mooi beeld van het weefsel en hoe het zich ontwikkelt.

Wanneer je je jaarlijks laat onderzoeken en de adviezen opvolgt, dan kun je zelf veel doen om klachten te verhelpen of voorkomen en om je borstweefsel gezond te houden.

En je hebt een uitgangspunt, je weet hoe het borstweefsel eruit hoort te zien, dus zodra er iets verandert wordt dat opgemerkt en krijg je advies. Bij twijfel wordt je altijd doorverwezen voor een echo en eventueel nadere onderzoeken. Maar wist je dat 80 % van de knobbeltjes onschuldig zijn en veel klachten goed zijn te behandelen? Zonder pijnlijke ingrepen.

 

Grootste verschil is dus de benadering.

De een kijkt naar verschil in anatomie, zoekt gericht naar een tumor. De ander kijkt naar de fysiologie, naar veranderingen en hoe het weefsel functioneert. Geen van beide onderzoeken kunnen 100% zekerheid geven, niemand kan jou iets garanderen. Het is maar net waar jij je prettig bij voelt. Daarbij is het denk ik wel belangrijk dat je je er een beetje in verdiept, en het één sluit het ander ook niet uit.

Ter verduidelijking;
Fases opsporen afwijkingen

1.   2.   3.   4.   5.  6. 

 ——————————-

 |               |  Mammografie

 | Thermografie

 

bloem

Onderstaande link is van het webinar ‘ BH en gezonde borsten’ waarin Francine van Broekhoven, van de groene zuster, je informatie geeft over hoe je je borsten gezond houdt en meer uitleg geeft over thermografisch borstonderzoek. Het webinar zelf begint na vijf minuten. Het kost je een uurtje, maar je hebt er echt wat aan, dus ik zou even kijken dames!

http://degroenezuster.acemlna.com/lt.php?s=62fe5500c0032ce3154e3297a503dc2b&i=243A883A52A5806

Tot slot lees je hieronder alles over zelfborstonderzoek: https://degroenezuster.nl/hoe-kun-je-zelf-borstonderzoek-doen/

Bedankt weer voor je aandacht.

 

Liefs,

Eveline💚

 

Dankbaar

Dankbaar zijn en het relativeren van je situatie, hoe ellendig die ook is, helpt. Echt waar, probeer maar eens iedere dag drie dingen op te noemen waar je dankbaar voor bent. Dat kunnen kleine of grote dingen zijn. Dat de zon schijnt, je in een land woont met medische zorg, zonder oorlog, dat je een warm bed tot je beschikking hebt, een dak boven je hoofd, eten en schoon water. Zo vanzelfsprekend is dat helemaal niet.

Relativeren werkt, maar dat geldt alleen voor jezelf. Wees terughoudend met relativeren voor een ander, je kunt iemand niet alleen kwetsen, maar de situatie zelfs erger maken. 
Ga jezelf maar na, je hebt intens verdriet, of voelt je ongelukkig, hebt veel pijn, noem maar een lastige situatie op. En in plaats van dat iemand je hoort, naar je luistert, je steunt, krijg je de deur voor je neus dichtgeslagen. Iemand vertelt jou waarom het allemaal wel meevalt. Jij krijgt het gevoel dat je niet mag klagen, dus houd je je mond. Einde gesprek. En misschien wel einde relatie. Want wat is die waard als je niet jezelf kan en mag zijn? Als er geen ruimte is voor verdriet? Je verwijdert niet alleen van elkaar, maar je verliest zo ook de verbinding met jezelf, met je gevoel. Je kunt onbewust het gevoel krijgen dat het er niet mag zijn, dat jij er niet mag zijn.
Positiviteit en relativeren is mooi, en proberen op deze manier te leven is een mooi streven, maar wees reëel en realiseer je dat ook de mindere mooie kanten van het leven erbij horen. Verdriet, rouw, en teleurstellingen kun je niet voorkomen of negeren.
Je kunt er niet voor weglopen. Verwelkom het als je kunt, verduur het, en je wordt een volwaardiger mens . Juist door het negatieve te accepteren, ermee te dealen, door het recht in de ogen te kijken, groei je als mens. Persoonlijke ontwikkeling komt niet aangewaaid door je met luchtige onderwerpen of pasklare antwoorden bezig te houden, maar met het zoeken naar de waarheid, met vallen en opstaan. Mislukken en opnieuw beginnen. Vooral dat laatste. Met als resultaat levenservaring en persoonlijke groei, daarvoor ben je hier.
En daar mag je dankbaar voor zijn.

Liefs,

Eveline 💚