Over de juiste keuzes, dilemma’s en je hart volgen.

Right-Wrong

Ik leef plantaardig, en probeer mijn leefomgeving en andere levende wezens zo min mogelijk te schaden. De basisprincipes van het veganisme heb ik omarmd, omdat het direct aansloot bij mijn eigen gevoelens. Het voelde als thuiskomen. Waar ik, net als velen, vroeger dacht dat het misschien een beetje overdreven of zelfs extreem was en met een eitje of kaas eten niets mis kon zijn, bleek het later zo logisch en veel makkelijker en ook weer moeilijker te zijn dan ik dacht.

Hoe zit dat dan? Ik denk dat ieder mens diep in zijn hart vindt dat je een ander geen pijn mag doen. En toch doen we dat continu. Gisteravond kwamen weer de wantoestanden in slachthuizen in het nieuws. Het is goed dat er meer aandacht voor komt. Het kan niet zo doorgaan, het roer moet om, en zo ingewikkeld is dat echt niet. Mijn eetgewoontes aanpassen verliep geleidelijk, langzaam wende ik eraan en ontdekte ik nieuwe dingen. Ik heb mijzelf nooit iets opgelegd of tot iets gedwongen gevoeld, het was een logisch gevolg van meer verdiepen in de materie en daardoor maakte ik vanzelf andere keuzes. Hoe meer ik wist, hoe makkelijker ik alternatieven vond. En het wordt alleen maar steeds makkelijker.

Aan de andere kant was het ook moeilijker dan ik had voorzien. Want eenmaal je realiseren wat een dieren- en mensenleed, alsook milieuschade al die dierlijke producten veroorzaken, hoe vaker mijn hart brak. Dat leed draag ik nu met mij mee. Ik ben mij pijnlijk bewust hoe de aarde en alles wat daarop leeft lijdt onder onze gemakzucht, en onverzadigbare drang naar luxe en welvaart. Ik kan kalfjes niet meer alleen als schattig zien, en van al de lieve dartelende lammetjes weet ik dat ze een nare dood tegemoet gaan. Ik zie de beelden voor me. Onderweg aai ik koeien, zie hoe zachtaardig ze zijn en verontschuldig me, omdat ik mij bewust ben van wat ze te wachten staat en mij hiervoor verantwoordelijk voel en tegelijkertijd onmachtig om er iets tegen te doen.

Mijn onschuld en onwetendheid ben ik voor altijd kwijt. Je kunt lang volhouden dat je van niets weet, maar wanneer eenmaal die schellen van je ogen vallen is het onmogelijk om ze er weer voor te zetten.

Maar daar staat tegenover dat ik mij lichamelijk, mentaal en zelfs spiritueel enorm heb ontwikkeld en de plantaardige leefwijze mij veel positiefs heeft gebracht. Onder andere een betere gezondheid, mijn revalidatie was anders nooit zo succesvol geweest. Het is natuurlijk keihard trainen, en er komt nog veel meer bij kijken, maar voeding speelt zeker een hele belangrijke rol.

Wat lastig is zijn iedere keer die tegenstellingen en dilemma’s, en het geworstel met mijn omgeving. Hoe ver pas ik me aan? De kapper waar ik al mijn halve leven kom de rug toekeren en daardoor op mijn scootmobiel een eind moeten rijden om ergens anders mijn haar te laten verven? Het doet pijn, vooral omdat mensen het niet begrijpen. Hoe leg ik uit dat ik niemand afwijs, niemand wil kwetsen, maar als ik mij maar blijf aanpassen aan iets wat aan mijn geweten knaagt, ik mijzelf verloochen?

Ik kan niet met mijn geweten in het reine komen, als ik weet dat er vreselijke dierproeven worden gedaan voor zoiets onbenulligs als haarverf of cosmetica. Er zijn zoveel alternatieven en die groeien gelukkig met de dag. Veganisme is groeiend en bloeiend, als nooit tevoren. Er is ook geen weg terug, al zetten sommigen verbeten hun hakken in het zand, er worden steeds meer mensen ‘wakker’.

Kon je maar voelen wat ik voel. Kon ik maar anderen hun ogen openen, en vooral hun hart. Ieder houdt vast veel van zijn hond of kat, je zou een dier nooit bewust pijn doen. Maar kun je er wel aan meewerken, dat een ander dat voor jou doet? Kun je je voorstellen, nu ik weet hoe het werkt, dat ik dat niet meer kan?

Ik twijfel over alles, kan zo goed relativeren dat anderen zich eraan ergeren, zoek altijd de middenweg, probeer de lieve vrede te bewaren, vaak ten koste van mijzelf, maar toen ik kennismaakte met deze leefwijze heb ik geen moment getwijfeld en voelde het meteen als de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Voor mijzelf, mijn medemens, alle dieren en de aarde. En weet je, het is nog leuk ook om iedere keer nieuwe dingen te ontdekken. Het is een groot avontuur. En nee, ik mis niets. Sterker nog, ik eet lekkerder en veelzijdiger dan ooit.

Het leven zit vol met het maken van keuzes, die soms moeilijk maar onvermijdelijk zijn, hoe ver je ook buiten je comfortzone moet. Ik weet er alles van, iedere keer als ik ermee wordt geconfronteerd ben ik onzeker. En toch…spring ik in het diepe. Ik neem risico’s, stel me kwetsbaar op, en dat vergt moed. Om ergens voor te gaan, maar ook om iets los te laten. Om mijn beperkingen iedere dag weer onder ogen te komen en daarnaar te leven. Om een boek te schrijven, en te promoten, om mijn leven weer op de rit te krijgen, en van alles aan te gaan wat ik eigenlijk niet durf, en het nemen van grote beslissingen. Waarom? Omdat ik straks op mijn sterfbed niet met spijt wil terugkijken, spijt dat ik niets met mijn leven heb kunnen doen of niet geprobeerd heb om de wereld een beetje mooier achter te laten. Ik doe mijn uiterste best, met de beperkte mogelijkheden die ik heb, om mijn steentje bij te dragen.

En zo zoek ik mijn weg en vind ik langzaam mijzelf terug. Het is een lange zoektocht, naar wie ik was, wie ik ben en wie ik wil zijn. Ik ben verre van perfect, maar ik doe mijn best om de juiste keuzes te maken. Met vallen en opstaan volg ik mijn hart. En jij? Volg jij je hart, durf je de waarheid onder ogen te zien en daarnaar te leven?

Liefs,

Eveline 💚

Een moment van liefdevolle verbinding

Touw

Net als bij veel van mijn leeftijdgenoten wonen mijn (schoon)ouders in een verpleeghuis. Mijn vader heeft vasculaire dementie, mijn schoonmoeder Alzheimer.  De band verandert, al kan ik niet precies zeggen hoe. Ik was een echt vaderskindje, mijn vader was de man die alles wist en alles kon. Als klein meisje toeterde ik bij alles wat kapot ging dat mijn vader dat kon maken. Mijn vader fikste alles. Eenmaal volwassen betrapte ik mezelf er met regelmaat op dat ik dat eigenlijk nog altijd dacht. Als klein meiske zat ik op de wasmachine in de badkamer en knipte mijn vader geduldig mijn nagels. Ik moest er aan denken toen ik zijn nagels probeerde te knippen, en hij angstig zijn hand terugtrok. Ik probeerde hem gerust te stellen, zei dat ik het heel voorzichtig zou doen. Hij gaf mij zijn vertrouwen, en het ontroerde me. De man waar ik zo tegenop keek is grotendeels verdwenen, verstopt, zoekgeraakt ergens in zijn brein. Toch beleven we mooie momenten, van liefdevolle verbinding, van nabijheid. Wanneer hij mijn hand vasthoudt, of wanneer ik mee kan gaan in zijn gedachtegang en het voelt of we saampjes een geheime taal spreken.

En ook dieren spelen nog altijd een rol. 

De televisie geeft vaak gespreksstof, soms begrijpt hij het verschil niet tussen het programma en de reclame. Dat kan verwarrend voor hem zijn. Dan leg ik uit dat het pauze is en het toneelstukje of spelletje zo verder gaat. Mijn vader voelt zich vaak persoonlijk betrokken bij wat er op de tv gebeurt. Ook kijkt hij graag naar natuurfilms. Zo keken we laatst naar een documentaire over olifanten, de voice-over sprak over de bedreigingen en het uitsterven van de olifant, en mijn vader luisterde aandachtig. Terwijl we een olifant in close-up zagen pakte mijn vader mijn hand: ’We moeten goed voor ze zorgen.’ Het was even stil, hij wees naar het scherm en hij vervolgde, ’Zij willen ook leven, hij wil…blijven leven.’ We knikten instemmend.

Toen het paard Bento van mijn vriendin overleed, was mijn vader behoorlijk onder de indruk. Hij vroeg herhaaldelijk wie er dood was. ‘Oh ja, Bento.’ Ook vroeg hij wanneer de plechtigheid was, en of hij daar naartoe kon. Ik vroeg, ’Je bedoelt een begrafenis of crematie?’ Hij knikte ja. ‘Dat is er niet pa, dat doen ze niet voor een paard.’ Hij heeft nog lang aan mij gevraagd wie er nou ook al weer was overleden. Bij doorvragen bleek dan dat hij Bento bedoelde.

Nadat onze kat Daan was overleden kwam hij er iedere keer op terug als er een dier ter sprake kwam, en riep mijn moeder tot de orde als ze lachte. ‘Er valt niets te lachen, Eveline haar hond is dood en dat is heel erg!’ Mens en dier. Hond, kat of paard, ze tellen allemaal mee.

Mijn schoonmoeder was gek op onze hond Tessa, je leest in mijn boek Tessa’s Tijd over hun hechte band. Naarmate de ziekte vorderde vond ze bij Tessa steun en troost. Tessa was ook een graag geziene gast in het zorgcentrum, iedereen reageerde positief op haar. Zelfs de meest in zichzelf gekeerde bewoners keken op wanneer ze haar zagen of begonnen tegen haar te praten wanneer ze aan hun hand snuffelde. Zodra we de lift uitkwamen verwelkomde een waar ontvangstcomité Tessa, alsof ze de koningin zelf was. Mijn schoonmoeder stelt haar zoon voor als haar broer of vader, maar kijkt wel de kamer rond en vraagt, ‘Waar is Tessa, ik mis Tessa!’ Tessa is 4 jaar geleden overleden.

Naarmate de Alzheimer meer vat op haar krijgt, wordt mijn schoonmoeder steeds stiller en kunnen we haar, als ze wat zegt, alsmaar moeilijker verstaan. In de gemeenschappelijke huiskamer van het zorgcentrum spelen we tijdens het koffiedrinken met de bewoners een spelletje pim pam pet. Ik draai het schijfje rond en zoek een makkelijke vraag op. Een dier met de letter b. Veel bewoners slapen, of reageren niet. Mijn schoonmoeder heeft al die tijd vrijwel niets gezegd. Een mevrouw aan de overkant van de tafel kijkt me vol verwachting aan. Ze haalt haar schouders op. Ik geef aanwijzingen, ‘B  van ….het is bruin, en je hebt ze ook wit. Ze kunnen groot zijn of klein. Als kind knuffel en slaap je ermee.’ Dan fluistert mijn schoonmoeder, ’Benno!’ Ons hondje Benno is al bijna 20 jaar dood.

Het raakt me als ik zie hoe mensen met dementie op dieren (en ook vaak op kleine kinderen) reageren. Het heeft te maken met op eenzelfde golflente zitten, met openstaan voor primaire gevoelens. Terug naar de basis. Naar de verbinding met het leven, zonder ingewikkelde constructies of verborgen agenda. Puur en oprecht. Zonder oordeel. Het is ook een vorm van spiegelen. Wanneer jij je niet openstelt, geen respect toont, voelen ze dit haarfijn aan. Ze zijn van ons afhankelijk, van ons inlevingsvermogen en onze zorg, en daardoor extra kwetsbaar.

We moeten goed voor ze zorgen.          

Liefs,

Eveline 💚

En dan is het volop lente, een goed moment om te ontgiften en detoxen.

body mind spirit

Het voorjaar is een goed moment om te ontgiften en detoxen. De dagen lengen en de temperatuur stijgt. Je krijgt zin om lekker de boel op te schonen. Je lijf, je hoofd, misschien ook je huis of zelfs je leven? De natuur begint aan een nieuw leven, maakt een nieuwe start. En jij?

Ik beschouw zo’n detox als een soort jaarlijkse opschoning, het is fijn om hier aandacht aan te besteden. Zowel op mentaal, fysiek, als ook op emotioneel en spiritueel niveau. Maar hoe doe je dat en waar begin je mee?

Het beste begin je met je mindset. Zoek eens op you-tube naar meditaties en volg (op social media) inspirerende mensen. Niets werkt zo demotiverend als je omgeven met zure, ontevreden mensen. Ban negativiteit zoveel mogelijk uit je leven, of leer je ervoor af te sluiten. Zoek dingen waar je hart sneller van gaat kloppen, letterlijk en figuurlijk. Ga naar buiten. Pak vaker de fiets, loop dat stukje naar de winkels, wandel ’s avonds een rondje door het park. Snuif de voorjaarslucht op, hoor de vogels zingen.

tulpen 2

Je organen kunnen na zo’n lange winter ook een oppepper gebruiken. Je lever, darmen, nieren, en natuurlijk je huid, maar ook je lymfesysteem, zijn de opruimers van je lichaam en voeren alle afvalstoffen af. Wat kun je doen om ze een handje te helpen?

Je lever is je dankbaar voor bittere voeding, zoals citroen, grapefruit, andijvie en witlof. Om mijn afvoersysteem een beetje op gang te helpen begin ik daarom de dag met een paar glazen warm water met citroensap. Ik drink het met een rietje, om mijn tandglazuur te beschermen.

Daarnaast slik ik chlorella en spirulina, vanwege de reinigde ontgiftende werking, en neem ik ieder voorjaar een kuurtje mariadistel, een plantje dat de werking van de lever ondersteunt. Advies is om daarnaast veel water, groene thee of kruidenthee te drinken.

Verder is gefermenteerd eten onmisbaar, zoals bijvoorbeeld natto, tempeh, zuurkool en zuurdesembrood. Ik neem daarnaast ook dagelijks een glas water met waterkefir, probiotica. Dit is, samen met het eten van veel kiemen, goed voor je darmflora.

Verzurend eten kun je beter laten staan, dat zijn vooral dierlijke producten en alles waar witmeel en suiker inzit. Er zijn sterke aanwijzingen dat lichaamsverzuring een grote bijdrage levert aan het ontwikkelen van chronische ziekten.

Je lichaam wordt blij van basisch eten, zoals groenten en fruit. Het idee van vasten in het voorjaar is zo gek nog niet, al ben ik geen voorstander van sapkuren. Ik heb er geen goede ervaringen mee en geef meer de voorkeur aan het, tijdelijk, vermijden van ongezonde dingen zoals suiker, alcohol, koffie en bewerkt eten. En in plaats daarvan de focus te leggen op het eten van meer groenten en fruit.

De ramadan en vastentijd zijn eigenlijk een weldaad voor je lijf. Een korte periode van iets minder, van bewust worden wat je in je mond stopt en waarom. En dat het niet vanzelfsprekend of goed is om de hele dag door te consumeren. Je leert meer te luisteren naar de signalen van je lichaam.

tulpen 1

Oil pulling is in onze westerse wereld een vrij nieuw fenomeen, maar het is al eeuwen oud. Ik doe een meerdere keren per week, en ik geef toe, het is in het begin even wennen. Of het helpt? Dat is altijd moeilijk in te schatten, laat staan te bewijzen. Ik heb het gevoel van wel, en noem het procentjes sprokkelen. Alle beetje helpen als je een slechte gezondheid hebt, en kwaad kan het zeker niet. Daarbij helpt het om je tanden en tandvlees in goede conditie te houden.

Droogborstelen is een goede manier om je lymfesysteem te stimuleren, net als een massage en trampoline springen. Borstel altijd naar je knieholte, liezen, hart en oksel toe en borstel het liefst ’s morgens voor je onder de douche stapt. Al is het maar een paar minuten. En dames; je borstweefsel is hier ook heel blij mee, aangezien het vaak de hele dag opgesloten zit in een strakke BH, waardoor het lymfesysteem niet goed kan doorstromen. Je lymfesysteem is een soort vuilnisophaaldienst, het voert afvalstoffen af, en die zet je door de lymfe af te knellen in feite op non-actief.

Na het borstelen is koud douchen heel gezond, zegt men. Ik waag me er niet aan, spoel alleen mijn haar na met koud water, omdat daardoor de haarschubben zich beter sluiten, je haar gaat glanzen en het goed is voor de doorbloeding van je hoofdhuid.

Ook op social media komt detoxen veel voorbij, in alle mogelijke challenges, om onszelf tijdelijk te ontdoen van stoorzenders. Een maand geen suiker of andere ongezonde (eet)gewoontes, geen tv, social media en internet. Een detox van de overdaad aan prikkels, die iedere dag op ons afkomt, zowel van binnenuit als van buitenaf, kan heel heilzaam zijn.

Je longen kunnen na zo’n winter binnenzitten ook wel weer wat verse zuurstof gebruiken. Beweging in de buitenlucht is extra efficiënt. Je spieren worden sterker en je longen zullen je dankbaar zijn. Ze kunnen die verse lucht goed gebruiken om je lichaam van extra zuurstof te voorzien.

Eveline en Fleur

Haal diep adem door je neus en langzaam uit door je mond, leg vooral de nadruk op een lange uitademing. Een wandeling in het bos of aan zee, en liefst nog op blote voeten, is helemaal heerlijk en geeft je een ware energieboost.

Deze adviezen zijn gestoeld op zelf opgedane kennis en ervaring. Ik volg zoveel mogelijk webinars, workshops, lees er veel over en word begeleid door verschillende behandelaars.

Ik wens je een gezond, mooi en zonnig voorjaar.

Liefs,

Eveline 💚

Voeding en de invloed van kleur.

Groente en Fruit 2

Voeding en de invloed van kleur. Wist je dat de kleur van voeding invloed heeft op je gezondheid en je mentale welbevinden? Er is zelfs een link met de zeven hoofdchakra’s, de energiecentra van ons lichaam.

 

🌈Eat the Rainbow is een bekende spreuk, en dat is niet voor niets. Als je alle kleuren van de regenboog eet, krijg je alle belangrijke voedingstoffen binnen en verbetert je gezondheid.

 

🥔Hoewel bruin er niet echt bij hoort, valt er wel iets over te zeggen. Bij bruin denk ik vooral aan noten, bonen, linzen en andere peulvruchten. Ze bevatten onder andere veel eiwitten en vezels, en zijn een goede energiebron. Je vindt goede koolhydraten ook in granen, volkoren brood/pasta, aardappelen en zilvervliesrijst. Goed voor je spijsvertering, gewicht, bloedsuikerspiegel, hersenen, zenuwstelsel, spieren en uithoudingsvermogen. Ook beïnvloed het je stemming. Een tekort aan deze koolhydraten, ook wel complexe koolhydraten genoemd, kan zelfs depressiviteit veroorzaken.

 

🍒Rood eten. Snak je naar meer energie, kies dan voor rood voedsel. Rode bietjes, uien, tomaten, rode peulvruchten en neem lekker rood fruit zoals bv frambozen, bessen en kersen. Rood staat voor kracht, dus denk aan je hart en bloedvaten. Voel je je lusteloos, probeer niet te gaan snaaien omdat je je dan alleen maar lustelozer gaat voelen, maar eet een stuk watermeloen of wat aardbeien. Rood fruit bevat veel antioxidanten en vitamine C, rode bietjes veel ijzer. Je krijgt extra energie en je humeur krijgt een boost door het eten van van rood fruit en rode groente. Van kersen ga je, door de natuurlijke melatonine, ook nog beter slapen.

 

🍊Oranje staat voor harmonie, en bij🍋geel denk ik aan de zon. Oranje en gele voeding bevat kalium, vitamine C en beta- caroteen. Denk aan citroen, mais, gele en oranje paprika en abrikoos. Abrikoos bevat ook veel ijzer. Wat dacht je van peen, oranje pompoenen, sinaasappels? Geel en oranje groenten en fruit hebben invloed op je bloeddruk, cholesterol en je gezichtsvermogen. Geel werkt ook vaak ontstekingsremmend, zoals bijvoorbeeld kurkuma en gember. Heb je behoefte aan warmte en vrolijkheid, dan gebruik je gember, banaan, gele paprika of ananas. ‘s Winters is gemberthee heerlijk verwarmend en na sporten eet je het best een banaan, goed voor het herstel van je spieren.

 

🥦Groene groenten en fruit versterken je immuunsysteem, bevatten chlorofyl, zijn goed voor je darmen en bevatten ijzer. Uitschieters zijn boerenkool en broccoli. Boerenkool is met recht een superfood, het is een vitamine C bom, een calciumbron en werkt ontgiftend. Broccoli vanwege de sulforafaan, wat bacteriën dood en waarvan wordt gezegd dat het beschermt tegen bepaalde soorten kanker. Ook een extra appel en kiwi doen je hart en bloedvaten goed.

 

🍇Blauw, paarse groenten en fruit zijn goed voor het denken en geheugen. Het heeft een positieve werking door de kleurstoffen, ook wel anthocyanen genoemd. En het blijkt, door de vele antioxidanten die erin zitten, de ouderdom te vertragen. De bosbes is een superfood, zeker bij het ouder worden. Het steunt niet alleen je geheugen en leervermogen, het stimuleert ook de collageenproductie.

 

bloemkoolWit is helend, zuiverend. In witte groenten zoals bloemkool, venkel, bleekselderij en soja vind je onder andere vitamine B6 , wat een rol speelt bij de hormoonhuishouding en het immuunsysteem. Bleekselderij is ook vochtafdrijvend. Vrouwen met schommelingen in hun hormoonhuishouding doen er goed aan deze groenten wat vaker te eten. In veel supplementen wordt een hoge dosering B6 toegevoegd, wat niet zonder gevaar is. Beter is het om een extra smoothie te maken of lekker groentesoepje te trekken. Zeker als je als vrouw niet lekker in je vel zit, doet dat meer voor je dan een pilletje. Tot slot noem ik nog even knoflook en uien, die door de allicine erg gezond zijn.

 

Ik hoop je wat inspiratie te hebben gegeven, om vaker alle kleuren van de regenboog te eten. Zelf vind ik het opmerkelijk hoeveel invloed voeding en kleur heeft op lichaam en geest. En zeg nou zelf, word jij niet vrolijk van al die verschillende kleuren op je bord?! Ik kan niet wachten tot al het zomerfruit er straks weer is…heerlijk! Heb jij een favoriete groente en/of fruit?

 

Liefs,

Eveline 💚

Honden en hondeneigenaren

hond.jpg

Ik hou niet van labels en hokjes, maar deze keer maak ik mij er toch schuldig aan. Waarom? Omdat het in dit geval te opvallend is en het mij zowel ontroert als irriteert.

Er is een grote diversiteit aan honden en eigenaren. Honden verschillen onderling ook nogal. Ze zijn qua maat, type en eigenschappen soms elkaars uitersten en tegenpolen. Hond en baas vertonen echter opvallend vaak overeenkomsten, gaat de baas op de hond lijken of is het nou andersom? Iedere hondenbezitter herkent dat, meestal bij de ander.

Zomaar wat typetjes, die Tes en ik tijdens onze wandelingen tegenkwamen.

Jachthonden waarvan de eigenaar er als een ware boswachter bijloopt. Liefst met hoge laarzen en fluitje om zijn nek. Vraag jij je ook af of ze zich speciaal omkleden voor het rondje om met hun viervoeter of er altijd zo bijlopen? Is het een imago dat ze willen uitstralen? Ik heb een jachthond, voor het geval je dat ontgaat. Kijk ons eens echte jagers zijn.

Ook kwamen we weleens, enkel met mooi weer, nuffige dames tegen op hoge hakjes met een Louis Vuitton tas aan hun arm en een mini hondje naast zich als ware het een accessoire. Tessa moest er niet veel van hebben, ontweek ze. Maar het mini hondje zocht haar dan juist op en ging tegen haar tekeer. Als een verwend onuitstaanbaar etterbakkie treiterde het hondje Tessa, rende blaffend om haar heen, hapte naar haar. En oh wee als Tessa dan uitviel, dan was zij de valse herder. Het glitter halsbandje schitterde ons tegemoet. Kijk ons eens modieus zijn.

En dan de stoere types met dito honden, waar je niet omheen kan. Breed en gevaarlijk ogende kerels die zichzelf heel stoer vinden en met hun hond nog wat extra kracht willen uitstralen. Spijkerhalsband om, om te benadrukken: met ons wordt niet gespot. Of juist andersom, zo’n sullig type die waarschijnlijk in het dagelijks leven zich door iedereen de les laat lezen en daarom in zijn vrije tijd een hond heeft om uit te kafferen en zich af te reageren. Zolang de ander maar bang is van je. Kijk ons eens stoer zijn.

Ook de fanatieke hardlopers kom je dagelijks in parken tegen. Bezweet rennen ze je voorbij met een ranke, snelle viervoeter ernaast. Beiden weten van geen ophouden. Ook hier soms het omgekeerde, een eigenaar die zijn hond totaal uitput. De tong van de hond bijna op de grond, maar hij moet wel meelopen. Kijk ons toch eens sportief zijn.

En ook herkenbaar is de slenteraar. Baasje sloft op vaste tijden een rondje om, staat te wachten tot de hond zijn behoeftes heeft gedaan en ze terug kunnen naar huis. Hij kijkt op zijn iPhone om de tijd te doden. De hond is apathisch geworden, heeft zich erbij neergelegd. Hij sjokt gelaten achter zijn baas aan. Het heeft iets triest, alle levensvreugde lijkt verdwenen. Kijk maar niet naar ons, wij hebben er geen lol meer in.

En wat dacht je van de wildebras die lekker stoeit met zijn overactieve labrador. Ze houden van wilde spelletjes, waarbij de lompe hond alles en iedereen omver loopt. Vriendelijk, maar nogal opdringerig. Kijk ons eens plezier hebben.

Natuurlijk de gezinshond die precies achterin de auto past, handig voor de familieweekendjes CenterPark. Als hij ook nog goed bij het meubilair past is dat mooi meegenomen. Belangrijk is dat hij lief is voor de kinderen, zodat die alles met de hond kunnen doen. Alles wordt dan vaak letterlijk genomen. Kijk ons eens voldoen aan het ideale plaatje.

En dan zijn er de echte kilometervreters, die eindeloos lange wandelingen maken. Stoere bergschoenen aan. Ze deinzen nergens voor terug. Met grote stappen lopen ze je voorbij. Iedereen uit de weg. Kijk ons eens gaan.

Vast ook herkenbaar zijn die met ambitie, de prijzen najagers, soms tot in het uiterste zodat ze de hond daarbij totaal uit het oog verliezen. De hond wordt een soort prestige kwestie. Je kunt niet om ze heen. De bekers en prijzen tonen ze vol trots. Kijk ons eens fantastisch zijn.

Zo heb je ook het type eigenaar dat met de hond alle shows afloopt om maar erkenning te krijgen. Waarbij niets wordt geschuwd, de hond zelfs met haarlak of verf wordt bespoten. Kijk eens hoe mooi we zijn.

En wat te denken van de sociale koppels, waarvan het baasje zodra hij buiten komt meteen contact zoekt met lotgenoten. Zo’n clubje samengeschoolde hondeneigenaren die met elkaar staan te praten, hun honden zo verveeld dat ze op iedereen afstormen. Tessa ’s haren gingen overeind staan van dit type honden. Ik begrijp haar wel, ik zou het ook niet fijn vinden om op straat door een volslagen vreemde te worden belaagd. Kijk ons eens sociaal zijn.

En de ‘hij doet niets’ eigenaar met een hond die niet helemaal aan dit credo voldoet. Die kennen we allemaal toch? De eigenaar van de belaagde hond roept terug; ‘Hij doet wel iets, namelijk mijn hond lastig vallen.’ Baasje doet geen enkele moeite om de hond bij zich te roepen, waarschijnlijk omdat hij weet dat het toch geen zin heeft. Kijk ons niets doen.

En tot slot zijn er nog mensen met een hond wat een totale mismatch lijkt. Een gefrustreerde eigenaar met een hond die stijf staat van stress, omdat hij te weinig beweging of afleiding krijgt, waar de klik en aandacht voor elkaar volledig ontbreekt. Die passen niet bij elkaar en dat zal ook nooit wat worden. Daar kijkt niemand graag naar.

Herkenbaar? Of herken je jezelf misschien? Of toch meer die buurman met zijn hond?

Natuurlijk heb ik deze blog met een vette knipoog geschreven. Iedere hond, ieder mens en daarmee ieder koppel is uniek. En toch herken je vaak wel iets van jezelf of de ander. Het belangrijkste is dat jij jezelf bent en je hond ook de kans krijgt om zichzelf te zijn, dan ontstaat er een basis voor een levenslange vriendschap. Of zelfs langer.

Liefs,

Eveline 💚

Winterwonderland, goede voornemens en verwondering.

Eenden

Weer een jaar om.

Ik weet niet uit welk bouwjaar jij stamt, maar ik vraag me weleens af hoe ik plotseling zo oud ben geworden. Herken je dat? Tijd vliegt, zegt men dan. Weer een jaar om, de feestdagen en teveel snoep achter onze kiezen, en daar zijn ze weer die goede voornemens. Ik doe er niet aan mee, maar ik heb wel een moodboard gemaakt. Het geeft me inspiratie, focus en is een reminder wat mijn verlangens en doelen zijn in het leven. Waar beweeg ik mij naartoe, waar word ik gelukkig van? Ik kan ook heel gelukkig zijn met ogenschijnlijk niets. Met de stilte, die kleine momenten van verwondering. Over dat wat ik opmerk in de natuur, een vogel die zingt, een mooie zonsondergang, dat ik loop, fiets, te eten heb, schoon drinkwater. Dankbaarheid en verwondering. Waarom had ik die wijsheid niet toen ik jong en gezond was en alles vanzelf ging? Raar fenomeen eigenlijk, hoe duidelijker die eindstreep, hoe meer je beseft waar het om draait, en hoe meer waarde je aan het leven hecht en je je bewust wordt dat je tijd hier eindig is. Het zou andersom moeten zijn, dat zou het leven een stuk leuker en makkelijker maken.

Schaatsen over de Vaart, dansen op Abba. Waar is de tijd gebleven? 

Schaatster    Vlaardingse Vaart 5.  abba

Ik herinner me winters, waarin het normaal was dat je tijdens gymles met de hele klas ging schaatsen. Ook op onze vrije middagen schaatsten we op de Vlaardingse Vaart, aan de kant stonden kraampjes met erwtensoep. En natuurlijk zakte ik weer door het ijs, waarom ook niet? Onder toeziend oog van het clubje ‘leuke jongens’ en mijn eerste vriendje. Alles samen met mijn vriendinnetje Ingeborg, waar ik samen mee in de brugklas zat. Zij had donker halflang haar, ik lange blonde lokken, en samen deden we Abba na. Een haarborstel in de hand, voor de grote spiegel in de slaapkamer danspasjes oefenen. Giechelend gluren naar de achterburen, onze gymleraar met die leuke zoon, waar zij stilletjes verliefd op was, maar die haar niet zag staan. Onze zorgvuldig gezette krullen, met de Carmenset van haar moeder. Haar broer, die ons daarna achterna zat met een plantenspuit. Ik denk altijd aan Ingeborg rond deze tijd. Kort nadat ik bij haar op kraambezoek was geweest overleed ze plotseling, op een paar dagen na 24 jaar geleden. Toen lag er ook een dik pak sneeuw dat de wereld een sprookjesachtig decor gaf. Het afscheid staat in mijn geheugen gegrift. Ik zie haar nog zo voor me. Zo onwerkelijk, net Doornroosje.

Leven in het nu.

Niemand weet hoeveel tijd hij heeft. En in plaats dat het je deprimeert in de vaak sombere januarimaand, afgelopen maandag was het zelfs de somberste dag van het jaar, de zogenoemde Blue Monday, zou ik het willen omdraaien. Besef eens hoeveel je hebt om dankbaar voor te zijn. Dus weg met die zelfkritiek en beknellende goede voornemens, kijk eens om je heen en verwonder je. Jouw leven is een cadeau en het nu, dit moment, is je enige zekerheid. Dit is jouw leven, dit is alles wat er is, nu en hier. That’s why they call it the present. Dus pak het uit. Leef je leven. Wees je bewust waar jij je energie en tijd aan besteed, je tijd is kostbaar. Je leven ook.

Ik wens je een jaar vol mooie ervaringen, inspiratie en alles wat het leven de moeite waard maakt.

Bedankt voor het lezen, en je tijd.

Liefs,

Eveline 💚

Een korte update over mijn boek!

F2DA1A0E-BC30-4EF1-ABF8-78F7FC909D6F

Hoi allemaal, hierbij een korte update.

Ik ben druk in de weer met mijn boek. Via een schrijfchallenge heb ik een maand lidmaatschap van een commitmentgroep gewonnen, dus ik ben even onder de pannen. De volgende ronde proeflezers heb ik daarom uitgesteld tot na deze maand. Ik hoop komende weken in die groep nog wat inspiratie op te doen door alle tips, webinars, video’s en artikelen. Ik ben ook actief op instagram, voor degenen die me daar willen volgen; https://www.instagram.com/evelinesachs

Aan de website wordt op dit moment hard gewerkt, zodra die af is laat ik het weten. Ideeën genoeg! Hij wordt wel supermooi, dat kan ik je nu al zeggen. Domeinnaam is geregeld, dus ik mag nu de werktitel met jullie delen: Tessa’s Tijd. Spreekt de titel je aan? Je kunt al een kijkje nemen op de website en alvast de achterflaptekst lezen; http://www.Tessastijd.nl
Publicatievoorstel is ook in de maak, maar ook dat is veel werk.

Spannend en arbeidsintensief allemaal, zeker omdat ik ook rustig aan moet doen. Met mijn gezondheid gaat het de goede kant op, goed naar omstandigheden zoals dat heet, al blijft het verloop onzeker.

Tot zaterdag, de blog staat al klaar.

 

Liefs,

Eveline 💚